SuperJaco

(Gaap)

2011-04-06T11:24:00.000+02:00

'n Geroeste blog knip sy oë, strek homself uit, en kyk rond vir 'n koppie koffie...

Hiatus

2009-07-29T10:49:00.000+02:00

Goeiemore al my liefste blog-besoekers!

Ja dis reg, SuperJaco leef toe nog al die tyd. Geen ontvoerings deur ruimtemannetjies hier betrokke nie - SuperJaco handhaaf net 'n goeie balans tussen besig wees en sleg wees en gevolglik dus die laaste paar maande se blog-stilte.

Oor 'n week keer SuperJaco vir die laaste medium-termyn besoek terug na Réunion Eiland toe, en van daar sal ek weer my bloggerasies hervat, en stuk vir stuk begin afsluit aan die laaste 3 jaar se Réunion Chronicle saga.

Sien uit om binnekort weer met julle gesels.
Watch this space!

SuperJaco

29 keer om die son

2009-03-27T07:44:00.003+02:00

Goeiemore vriende, familie en vriende wat ek nog nie ken nie!

Dis reg, SuperJaco is vandag (op die minuut, om die waarheid te sê) 29 jaar oud. Die laaste jaar van my 20's het sopas begin. 'n Jaar gelede hierdie tyd het ek in 'n lab in Stellenbosch gesit. 'n Jaar voor dit was ek in 'n kar oppad Transkei toe. 'n Jaar voor dit was ek in PE besig om 'n eerste visum vir Réunion te probeer kry. 'n Jaar voor dit het ek my eie verjaarsdag vergeet weens my beste vriend se dood 3 dae vantevore. Jip, die 20's was intens en goed en taai en vormend. En elke keer as ek dink ek is nou klaar gevorm, vat ek nog 'n punch wat my nuwe insig gee (amper soos daai advertensie van die ou wat sy kar heeltyd stamp totdat dit lyk soos 'n Clio) :-)

As ek vir myself een ding kan hoop vir my volgende lewensjaar (en julle kan almal maar saamwens hier, I need all the help I can get), is dat teen hierdie tyd volgende jaar, wanneer ek terugkyk en my 20's totsiens wuif, ek so kan maak met nuwe letters in plaas van "mnr" voor my naam :-)

So ek lig my glas spreekwoordelik, eerstens op myself (ingeval niemand anders dit doen nie), en tweedens op die nuwe insigte, uitdagings, deurbrake (en miskien selfs net gewone brake), vriende en ervaringe wat my nuwe jaar sal inhou, en waarvan ek die room sal afskep en met julle sal deel :-)

Dankie aan al my lesers vir julle volgehoue ondersteuning en belangstelling. Julle rock!

Groete en liefde,
SuperJaco

Phew!

2009-03-24T05:23:00.007+02:00

Die regering het gister 'n inisiatief begin waarmee jy kan seker maak of jy nog lewendig of afgestorwe is - in hulle boekies ten minste.

I shit you not...

Klaarblyklik is ek nog lewendig.... wat goed is om te weet. Daai hele "I think therefore I am" ding het dit nie meer vir my gedoen nie...

AU Geldeenheid

2009-03-20T10:51:00.009+02:00

Hallo daar!

Net 'n vinnige gedagte, 'n skribbel op die spreekwoordelike SuperJaco servet:

Zimbabwe het onlangs 'n veelvuldige monetêre sisteem in werking gestel waarin die Amerikaanse Dollar, die Suid Afrikaanse Rand, die Botswana Pula en die Zim Dollar almal as wettige tender aanvaar word. Vandag is daar besluit om die Suid Afrikaanse Rand te gebruik as 'n verwysings-geldeenheid vir hierdie veelvuldige stelsel. Een van die redes wat gegee is vir die Rand as basis, is omdat daar planne in die (redelike lang termyn) pyplyn is om 'n gemeenskaplike geldeenheid in die Afrika Unie te skep, soortgelyk aan die Europese Unie se "Euro".

My eerste gedagte was: wie se lekker job gaan dit wees om te moet opkom met voorstelle vir 'n naam vir die geldeenheid? Die eenheid sal waarskynlik gebasseer wees op die Rand, gegee SA se sterk ekonomie. So sal ons voortgaan om dit die Rand te noem? Probably not. Aangesien Botswana die Pula gebruik is dit net 'n kort sprong na die "Moola" toe, wat ek dink nogal oulik sal wees. As ons dit moes vernoem na prominente Afrika leiers sit ons met idees soos "10 Madibas", "20 Idi's", "30 Savimbi's" of (red 'n nasie) "40 Zumas". Maar IMAGINE net hoe cool dit sal wees as 'n haircut jou "50 Afro" sal kos!

Réunion Chronicles v2.0, Nr 6 - "Kultuurskok - Deel 1"

2009-01-28T09:36:00.000+02:00

DEEL 1 - "It's not easy being French"
28 Januarie 2009

My lewe tussen die Franse nader nou kumulatief die 12 maande mylpaal. Ter viering hiervan het ek besluit om my ervaringe saam te vat in 'n dekonstruksie van die Franse psige, taal, leefstyl en kookkuns. Dis moeilik om hierdie konsepte van mekaar te skei, aangesien 'n Franse persoon onverstaanbaar kan mompel met 'n mond vol slakke en blare en terselftertyd arrogant kan wees en stink. Ek gaan egter my bes probeer om stuk vir stuk vir julle 'n prentjie te skets van waarmee ek elke dag moet opsit.

Ek dink dis net sinvol om te begin met 'n breë oorsig oor die Franse "mindset" (ken iemand 'n beter Afrikaanse woord hiervoor?) en hoe dit oorspoel na die alledaagse lewe. In latere inskrywings sal ek dinge soos die taal en kos aanpak.

Frankryk, soos Suid Afrika, het 'n leuse. Suid Afrika s'n, indien iemand sou kon regkry om dit suksesvol uit te spreek, sou min of meer iets klink soos "Kyk! 'n Karretjie!" (!ke e: /xarra //ke). Dit het drie forward slashes, 'n dubbelpunt en 'n onderstebo uitroepteken. Frankryk s'n loop voor in sy eenvoudigheid van slegs 2 leestekens, alhoewel dit drie letters bevat waarvoor mens Alt op die keyboard nodig het. Die Franse leuse is "Liberté, Equalité, Fraternité". Volgens Uncyclopedia beteken dit "Cigarettes, Alcohol, Coffee", wat nie vêr verkeerd sou wees nie, maar in der werklikheid beteken dit "Vryheid, Gelykheid, Broederskap". Wat bietjie meer vervelig is...

Nou dis alles goed en wel oor die vryheid en die broederskap, maar gelykheid is definitief nie iets waarop die Franse groot is nie. Ek vermoed daar is iets in Franse vrouens se borsmelk wat 'n genetiese arrogansie oordra van generasie na generasie. Die Franse is vas oortuig (en ek oordryf nie hier nie) dat die feit dat hulle Frans is hulle 'n trappie bo die res van ons sit. Dat alles wat Frans is per definisie beter is as enige ander weergawe daar buite te vinde. En hoewel ek dink nasionale trots is 'n goeie ding, en dat ons in SA bietjie kan bekostig om meer soos die Franse te wees (in daai opsig), dink ek ook dit sou goed wees as die Franse net eers gecheck het voor hulle hierdie arrogansie ontwikkel het. Want in my ervaring is "Frans" beslis NIE automaties gelyk aan "beter" nie. Dis asof die Franse in alles wat hulle doen en is aandring daarop om aspris 45 grade uit te wees met die res van die wêreld (en dan baie beindruk te wees daarmee). En dis nie beter nie. Dis net plein irriterend

Wanneer mens in die Franse samelewing gedompel word, val die meer praktiese dinge jou eerste op. Kom ons begin by badkamers. Die Franse het nog nie ontdek dat mens 'n stortkop kan monteer teen 'n muur nie. Franse storte is 'n stortkop aan 'n pyp wat lê in 'n bad sonder 'n gordyn of prop. Die enigste manier om jouself te reinig sonder om die hele badkamer nat te spuit is dus om te sit of hurk in die bad, die krane oop te draai sonder om jouself te vries/brand, en jouself nat te spuit. Dan maak jy weer die krane toe. Dan, afhangende van jou eie persoonlike roetine, volg die seep/shampoe, waarna jy met glibberige hande en seep in jou oe weer die stortkop moet opspoor, die krane oopdraai, en jouself afspoel. Lather, rinse, repeat as needed. Dit is so 'n ongemaklike proses dat ek begin verstaan hoekom die meeste Franse sleg ruik. Sometimes it's just not worth the hassle.

'n Verdere vreemdheid is toe ek die eerste keer een van die badkamers op kampus besoek het, en die hele vloer vol water was. Ek het aangeneem daar is 'n pyp wat lek, en 'n ander badkamer gaan soek. Maar mettertyd het ek 'n onaangename waarheid begin besef: ALLE franse badkamers lek, en nat toiletvloere is 'n alledaagse werklikheid. Ek het 'n klasmaat in Geologie gehad wat vir elke liewe klas 5 minute laat was. As iets een keer gebeur neem mens aan dis 'n ongeluk. Maar as dit elke liewe dag gebeur, moet mens nie dan begin wonder of daar iets skort met jou roetines, aannames, en/of pype nie?

Wat my bring by die volgende Franse vreemdheid. Die skouer optrek. Ook bekend as die "Gallic Shrug", of "Bof". Stel jou voor iemand wat net net op die punt is om op te gooi, en dan 'n ligte beroerte kry. Dit is min of meer die Franse reaksie op enigiets wat vir hulle gesê word. 'n Plattrek van die mondhoeke en 'n lig van die wenkbroue gevolg deur 'n semi-spastiese skouer optrekking. Dit word gebruik om 'n pletora van bedoelings oor te dra, maar gewoonlik beteken dit "Dis nie my skuld nie", "Ek weet nie", "Ek stem nie saam nie", "Ek gee nie om nie" en/of "Ek twyfel". As ek dus by iemand sou gaan kla oor die feit dat die badkamer se vloer vol water is, sal ek 9 uit 10 keer gegroet word met die "Bof" (pretty much om al die bogenoemde gevoelens uit te druk). En dis nie net in reaksie op klagtes nie. Dis asof die Franse so bang is vir mekaar, dat in enige gesprek, hulle 'n non-committal "Bof" sal doen asof hulle wil sê "Ek hoor wat jy sê, maar ek gee nie regtig om nie".

Hierdie selfde mentaliteit van traak my nie-agtigheid kring veel verder uit as net informele gesprek. Enigiemand wat al ooit 'n afspraak, deadline of vergadering met Franse beleef het sal verstaan dat Afrika tyd te vinnig beweeg vir die gemiddelde Fransman om te volg. Die Franse het 'n tyd van hulle eie, maar steur hulle nie regtig daaraan nie. Stiptelikheid is nie hoog op die prioriteits lys nie en middagetes wat nie ten minste 90 minute duur nie is gehaas. (Middagetes begin ook omstreeks 11:30 vm, maar moenie dat ek eers begin afgaan daaroor nie...).

Dan, in lynregte teenoorstelling hiermee, staan die Franse Administratiewe stelsel. 'n Pynvolle beurokratiese gemors wat bestaan uit onbeskryfbare hoeveelhede papier, tyd en oortolligheid. In een van my gunsteling Asterix & Obelix stories (Asterix & the Twelve Tasks) word hierdie stelsel uitmuntend uitgebeeld as "a mind-numbing multi-storey building founded on bureaucracy and staffed by clinically unhelpful people who direct all their clients to other similarly unhelpful people elsewhere in the building". Selfs die Franse erken op hierdie punt, dat hulle administratiewe sisteme genoed is om mens (soos Obelix) teen die mure uit te dryf.

Verdere dinge wat die non-Franse persoon mag opval by sy eerste onmoeting met hierdie uitdagende mense, is die alewige gesoenery en hand-skuddery (wat actually nogal lekker is, afhangende van wie gesoen word ;-)), die verkeersligte wat net aan die een kant van die kruising is sodat, wanneer jy stop, jy jou nek moet rek om die lig op die paal langs jou te kan sien, die feit dat mens jou eie sakkies moet pak in winkels (wat lei tot baie lang toue in die winkels) , die 35 uur werk week en dan, natuurlik, die kos en die eetgewoontes. Vir die laasgenoemde, sal julle egter moet wag vir my volgende inskrywing, waarin ek julle sal uitneem vir ete a la Francaise :-)

Hoop almal het 'n lekker week!
A prochaine fois!
Le SuperJaco

Réunion Chronicles v2.0, Nr 5 - "Sondag"

2008-11-16T08:53:00.023+02:00

16 November 2008

Sondae op Réunion is soos mini-vakansies. Sondae is die dae waarop daar 'n massa migrasie na die strande van die weskus plaasvind, spesifiek Boucan Canot, die naaste strand aan die hoofstad van St Denis (waar ek woon). Tydens hierdie migrasie neem mense hulle hele gesinne, asook kombuise, saam strand toe. Op die grasserigheid net bo die strand word dan tafels en stoele opgeslaan, en word volle maaltydgange voorberei en geniet. Dis eintlik baie gesellig. Die strand van Boucan Canot self is een van my gunstelling plekke op Réunion. Ek was nog nooit 'n groot beach bum nie, en Réunion se strande is (jammer) nie regtig wat wonders nie. Maar Boucan Canot het nie net die strand nie, maar ook 'n promenade met bars en eetplekkies al langs die strand, wat dit 'n baie aangename plek maak om 'n dag te spandeer. Die twee foto'tjies hier is van slag toe ek en Kirsty in 2006 die plek gaan verken het.

Wanneer 'n uitstappie strand toe nie op die kaarte is nie, is die hoogtepunt van my Sondag egter 'n besoek aan St Denis se sondag mark. Vyftien minute se stap van my blyplek af, in 'n deel van St Denis genaam Le Chaudron, is daar elke week 'n groente en vrugte (en enigiets anders denkbaar) mark. Onder groot rooi seile en te midde van energieke verkopers met hulle luidkeelse "Gros pimeeeentt!" of "Trois salade, deux euro, deux eurooooo!" is daar vrugte en groente van alle kleur, geur en vorm te vinde. Na my eerste drie besoeke het ek begin agterkom dat die uitleg van die stalletjies actually elke week dieselfde is. Dit maak dit egter nie makliker om jou pad te vind in die meulende chaos nie. Jy wriemel maar jou pad deur die skare, en wanneer iets jou oog vang, wurm jy jouself tot by die stalletjie, en gryp die naaste leë sakkie of skottel wat rondlê. Dié stop jy dan vol met die goedere van jou keuse, en druk dit dan skaamteloos in die neus van die verkoopsman- of vrou. (As jy nie jou sakkie of skottel sonder skroom in sy gesig druk en dit daar HOU nie, sal hy jou nooit oplet nie - ek het net mooi hierdie oordonderende styl onder die knie gehad toe ek een Sondag besef ek het sopas twee dowe vroue oordonder wat al vir 5 minute daar staan en probeer om gehelp te word. Het bietjie sleg gevoel). Anyway, jou goed word geweeg en terwyl die verkoper 7 ander mense help sal hy jou prys na jou toe uitskree. Jy gee vir hom jou geld, en wonder bo wonder sal hy dan die regte kleingeld vir jou gee, en nie vir een van die 7 ander mense wie se geld hy ook geneem het nie. En so wriemel jy van stalletjie na stalletjie en maak jou aankope.

Daar is appels, pere, lemoene, pynappels, guavas, piesangs, grenadillas, papayas, aarbeie, mangos, druiwe, perskes, pruime en allerhande vreemde eksotiese tropiese vrugte waarvoor ek nog nie kans gesien het nie. Daar is kropslaaie, wortels, brokkoli, tamaties, suurlemoene, peppers, radyse, komkommers, aubergines, boontjies en, weereens, groentesoorte wat my eerlikwaar bietjie bang maak. Speserye van alle soorte, knoffels, vannila, chilli's in enige vorm wat jy kan indink. Tussenin is daar stalletjies met bosse en bosse helder blomme, en in een baie onwelriekende hoek van die mark is daar visstalletjies met heel en opgesnyde pienk visse van klein tot groot, met die heel visse wat almal vir jou staar met groot glaserige oë.

Ek maak gewoonlik groot, verwarde draaie deur die hele mark en koop my weeklikse kwota lemoene, pruime, tamaties, perskes en piesangs. Daarna snuffel ek die stalletjie uit waar die (Franssprekende) Chinese tannies springolls en samoosas verkoop. Weereens kan jy kies tussen vullings van pynappel, kaas, krap en hoender, maar na ek alles beproef het, hou ek maar by die hoender... dit maak 'n uitstekende middagete na 'n lang oggend van mark-trotsering.

Voor of na ek die mark aanpak (afhangende van hoe laat ek gaan), maar ek eers 'n draai by die Phoenix Grillade, wat op in die pad is van waar ek bly. Dis 'n stalletjie met 'n man wat gebraaide hoender en sosaties verkoop. Ek het, toe ek in 2006 hier was, die plekkie ontdek, en gereeld sy sosaties (les brochettes, vir dié wat ooit sosaties in 'n franse restaurant wil bestel) ondersteun. Hierdie keer het ek egter ontdek dat sy heel hoenders uitstekend is, en heel week lank hou in die yskas. So ek koop gewoonlik elke week 'n hoender, wat klaarblyklik vir Zarah vier maaltye verskaf, maar die meeste wat ek nog uit een hoender kon kry is twee maaltye... sug.

Na die hele uitstappie is dit dan tuis 'n klein plesiertjie om al my goodies in my yskas te pak, 'n koue Dodo oop te knak, en my springrolls en samoosas te verorber oor 'n episode van watter reeks ookal ek besig is om te kyk. Janee, Sondae op Réunion is glad nie sleg nie...

Réunion Chronicles v2.0, Nr 4 - "Fire & Ice"

2008-10-01T05:16:00.022+02:00

01 Oktober 2008

Ek het nie nodig gehad om die Frans te verstaan om te weet dat my supervisor besig was om harde woorde met Zarah (my mede PhD student) te hê nie. 'n Paar minute later het Zarah met rooi ogies langs my kom staan en laat weet dat sy die naweek oornag vulkaan toe moet gaan om temperatuur metings van die huidige eruption te gaan neem met 'n infra-rooi kamera. Wat in sigself nie soveel van 'n issue is nie, behalwe dat my (ook haar) supervisor haar uitgevreet het omdat sy dit nie al vroeër gedoen het nie, en vir haar gesê het om alleen te gaan as sy niemand kan kry om saam met haar te gaan nie. Ek het my bes probeer om my kop in die sand te druk en nie opgevang te word in hierdie interne geskil nie, maar die flippen nice guy binne my het geknak, en voor ek my kon kry bied ek aan om saam te gaan. Ek kon sien hoe die berg van bekommernis van haar skouers afval, en weet dit was die regte ding om te doen. Maar ai...

So kry ons mekaar 9uur op 'n sondag oggend by die universiteit met rugsakke gelaai met 30 uur se supplies, kamera, batterye, GPS, memory cards, tent, slaapsak en toiletpapier (waarvoor ek later baie dankbaar was - maar dit daar gelaat). Nicolas (my supervisor) het vroeer die week met erns in sy oë gesê "It gets very cold up there", en so het ek nie een nie, maar TWEE warm goed ingepak. Dis 'n tropiese eiland, het ek gedink, hoe koud kan dit nou word? Ons trip vanaf St Denis aan die noordekant van die eiland tot by die Volcanological Observatory aan die oostekant was uneventful, met slegs 'n stop om 'n paar "sandwiches" te koop vir die res van die dag en die nag. Aangesien die vulkaan tans in die middel van 'n uitbarsting is, is die vulkaan ten strengste gesluit vir die publiek, en voor ons die vulkaan kon betree moes ons eers 'n sleutel by die Observatory kry. Nou ek verstaan dat dit vreemd mag klink om te dink dat mens 'n vulkaan met 'n sleutel kan oop of toesluit, maar die topografie aan die oostekant van die eiland is van so 'n aard dat daar slegs een punt is waardeur mens met enige mate van gerief die vulkaan kan betree. En daardie punt word met een enorme slot bewaar. Daardie punt is ook aan die bopunt van 'n 200m hoë stel trappe wat jou af lei na die vulkaan se basis.

Na ons die swaar hek met die "FERME au public" ("GESLUIT vir die publiek") kennisgewing agter ons toegetrek het, daal ons met die trappe af na die voet van die vulkaan. Dis een van daai gevalle waar mens knersend op jou tande die trappe afloop omdat jy weet dat die laaste ding wat jy gaan moet doen as jy terugkom gaan wees om daai einste trappe te moet uitklim boontoe. Onder gekom troon die vulkaan dominerend bo die oostelike horison uit en my hart sink in my verweerde Hi-Techs - dis nie die eerste keer dat ek hierdie gedrog aanpak nie. Ek onthou hoe ek na die eerste keer gesweer het ek sal nooit weer voet op hierdie vulkaan sit nie. Ek onthou ook hoe ek na die tweede keer dieselfde gesweer het. En hier is ek weer. Maar so min lus soos ek is vir hierdie ekspedisie besef ek hoe 'n geweldige unieke geleentheid dit is om een van die enigste twee mense op die hele vulkaan te wees, en die vooruitsig te hê om die uitbarsting te sien soos net 'n handjievol geoloë dit ooit sal sien. En so skouer ek my swaargelaaide rugsak, druk die tent onder my arm in, en lê koers in vir die vuurberg en die rookpluim aan sy toppunt.

Dis 'n onherbergsame, dor landskap van gestolde lawa met slegs 'n dan-en-wan se spinnekoppie wat onder 'n klip inhardloop as die enigste teken van lewe. Na twee en 'n half ure se moordende gepiekel oor versteende lawabuise en eeue-oue vulkaniese vloeie, altyd opwaarts, verskyn die rand van die vulkaan se hoof-krater, die kaldera, voor ons. Ek bereik dit eerste, en loer oor die rand die afgro nd in om die nuwe krater en lawa vloei te aanskou. Dis 'n relatief klein uitbarsting, en die oppervlak van die lawa-vloei het teen hierdie tyd (na 'n week van aktiwiteit) afgekoel tot 'n donker massa. Sedert die begin van die uitbarsting het daar 'n nuwe krater aan die westekant van die kaldera gevorm en 'n nuwe lawa-vloei na die middel van die kaldera afgegee, waar daar stelselmatig 'n poel van lawa geakkumuleer het. Ons was te laat om die uitbarsting in sy volle glorie te sien, en in die namiddag daglig kon mens net rookpluime en hier en daar 'n rooi skynsel om die lawa-poel en die nuwe krater sien.

Met 'n groot en winderige gesukkel het ons die tent opgeslaan, en het Zarah haar eerste temperatuur lesing geneem. Die rede hoekom ek nie besonder opgewonde was oor hierdie ekspedisie nie, is omdat die punt daarvan was om elke halfuur 'n lesing te neem - dwarsdeur die nag. Ons eerste lesing was rondom 15:00, en reeds teen 16:00, met kil wolke wat ysige vog teen ons vaswaai, was beide van ons al reeds redelik verveeld en nie lus vir die storie nie. Soos die son sak in die rigting waarvandaan ons vroeër die dag gekom het, verdwyn die laaste bietije sonlig, en daarmee saam die laaste bietjie hitte. 'n Deurdringende koue daal neer op die vulkaan, en ewe skielik, in die wolke teen meer as 2600m bo seespieël, raak dit geweldig onplesierig. Die vooruitsig van 'n konstant-dalende temperatuur deur die nag, tesame met geen slaap en die klipperige skuinste waarop ons ons tent opgeslaan het voel soos die dreinering van alles wat goed en mooi is in my lewe. Teen 18:00, reeds nagdonker buite, stuur ek 'n diep depressiewe SMS na Anita om my lot te beween en gebede te versoek, want ek weet hierdie nag gaan SUUUCK....

Eindelik besluit ons, deels uit self-behoud en deels uit wetenskaplike oortuiging, dat ons slegs elke uur 'n lesing sal neem, en dat ons die nag in twee skofte sal opdeel sodat beide van ons kan slaap - of ten minste probeer slaap sover die klippe onder ons en die yskoue sal toelaat. Ons het ook net plek gehad vir een slaapsak tussen ons, so slegs die een wat slaap kan die hitte van die slaapsak benut. Na 'n ge-heen-en-weer-ery is daar besluit dat ek eerste sal slaap, en Zarah vanaf net na 21:00 sal lesings neem, en ek van 02:30 tot 07:00 sal lesings neem terwyl sy die slaapsak oorneem en slaap.

Ek het wonder bo wonder reggekry om 'n paar uur aan en af te slaap terwyl Zarah haar lesings geneem het.. Heel nag kon ek hoor hoe die vulkaan blaas en stook (amper soos die see, net baie meer senutergend), en hoe die lawa poel snap, crackle en pop soos lawa stol, breek en weer smelt. Dit het vir die grooste deel van die nag gereën, en elke keer as Zarah terugkeer na die tent na 'n lesing en ek haar hoor bibber voel ek pretty sleg dat ek in die slaapsak lê. Aan die ander kan besef ek dan dat, oor 'n paar uur, ek die een gaan wees wat bibber, en probeer en dan maar 'n laaste bietjie slaap inkry. Teen middernag was die slaapsak in elk geval meer 'n placebo as enigiets anders, want die koue en natheid deurdring alles.

Teen 02:30 toe ek moes opstaan is die weer en humiditeit so wisselvallig dat dit op my neerkom om toe wel elke 30 minute 'n lesing te neem, aangesien die lug vir die grootste deel van die nag te nat was om sinvolle lesings te neem, en ons moes probeer om meer gereeld lesings te kry voor die nag verby is. So is ek elke halfuur uit die tent om te gaan probeer lesings neem. Die temperatuur was meestal rondom 4 grade celsius, wat nie te onaardig laag is nie, maar met 'n konstante 93% humiditeit en reën en wind het dit gewoonlik omtrent 2 minute buite die tent geneem om mens te reduseer tot 'n rukkende, bibberende invaliede.

Teen 05:30 het die eerste lig begin broei in die ooste, en het die wolke net vir 10 minute oor die krater gelig. Ek het myself sovêr gekry om lank genoeg buite die tent te bly om goeie lesings te neem, en 'n paar ordentlike foto's te probeer neem. Teen 05:40 het dit weer honde en katte gereën...

Soos dit stelselmatig ligter word het ons bly hoop dat die wolke en reën sal lig, maar teen 07:00 het ons altwee totaal en al genoeg gehad van hierdie stront, en het ons in die reen begin oppak. Dit was godsonmoontlik om die tent op te vou in die wind, en so is hy maar opgebondel en somehow in 'n sak ingeworstel. Om my lading minder te maak het ek al my waterbottels leeg gemaak behalwe vir 'n halwe liter, en het ek al my oorskiet kos in die mistige diepte van die krater gegooi. Soos ek daar op die rand van die kaldera staan en vrugte in die niet in werp kon ek nie help om te voel asof ek 'n vredes-offer aan die vulkaan-god bied nie. Die analogie was van korte duur en met "vrede se ma se...." was ek my hande en skouer ek my rugsak. Nou gaan ek huis toe.

Die sigbaarheid is aansienlik verminder sedert ons die vorige dag gekom het, en ons moes by tye met my GPS die pad terugsnuffel. Landmerke wat die vorige dag glashelder was was nou skoonveld. Ek voel hoe die blase onder my tone vorm, maar albei van ons is so vasbeslote om hierdie nat uitstappie agter ons te laat dat daar met min stop en min praat aangehou word (Moenie dat my glimlag op die foto julle mislei nie). Aangesien mens min het om jou vordering aan te meet voel die terugtog langer as wat dit was, maar uiteindelik collapse ons aan die onderpunt van die blerrie trappe. Ons neem 'n paar minute om ons te staal vir die laaste en stadigste deel van die trip, en pak dan die trappe aan. Die enigste ding wat my aan die gang hou is die wete dat ek o so naby aan die einde is. Naby die bokant loop ons van ons kollegas raak op hulle pad af. Ek het nie eers die krag om vir hulle te vra wat de donner hulle dink hulle doen nie, en is toe eintlik maar wel bly dat ek hierdie keer besig is om opdraand te loop en nie afdraend nie.

Die laaste paar honderd meter kar toe het soos 'n ewigheid gevoel, en met 'n geweldige kreun het ek my sak en die tent in die 4x4 se bak gegooi. Nat van kop tot toon, beide van sweet en van reën, het ek in die kar geklim en het al my spaar batterye op een slag pap geraak. My kop het telkemale geknik oppad terug, en ek was maar alte bly dat Zarah bestuur het. Ons het een of twee keer langs die pad gestop om vrugte te koop (aangesien myne onder in 'n vulkaan lê) en uiteindelik St Denis binne gery...

Met 'n stort, droeë klere en 'n warm maaltyd het ek myself by die huis getroos en, soos elke keer, gesweer dat hierdie keer waaragtig die laaste keer is dat ek ooit weer my voete op daai flippen vulkaan sit. En tog kyk ek dan so na my fotos en my videos en besef dat ek 'n nag op die rand van 'n aktiewe vulkaan spandeer het en gekyk het hoe die aarde sy gloeiende lewe uitspoeg. En dan dink ek dit was eintlik nogal pretty cool.

Pretty cool inderdaad...

('n Video van die eruption is beskikbaar hier)

"Aan my ewig ontwykende beminde"

2008-09-14T01:56:00.002+02:00

14 September 2008

My geliefde,

Ek sal altyd die kar se deur vir jou oopmaak en jou eerste by deure laat in- en uitstap. Ek sal vir jou koffie maak in die oggende, of tee as jy dit verkies. Ek slaan altyd die toiletsitplek af as ek klaar is, en die tandepaste se doppie sal altyd op sy plek wees. Maar wanneer ek die grootste deel van my saterdag in my nagklere omsit en rekenaar speel, sal jy nog steeds van hou?

As ons saam uitgaan sal ek jou hand vashou en halfpad deur die aand in jou oor fluister hoe pragtig jy lyk. Maar as ons in die bed klim en jy kan nie aan die slaap raak nie omdat ek so hard snork, sal dit dit werd wees?

Ek raak soms gefrustreerd met dinge, en raak dan kortaf – waarskynlik met jou. Ek sal later verskoning vra en sleg voel, maar steeds, as ek so is, sal jy dit duld?

Ek is ‘n man en trots om een te wees, maar soms is ek needy, en het ek reassurance nodig. Wanneer dit gebeur, sal jy my steeds respekteer?

Kanse is baie goed ek gaan een of meer depressiewe terugslae kry in die tyd wat jy my ken. Dit gaan baie moeilik wees en ek gaan minder glimlag en ek gaan stres oor alles en oor niks. En soveel soos ek sal wil glo dat ek geleer het die foute van my verlede, gaan ek in sulke tye waarskynlik paranoïes raak en jou seermaak met dinge wat ek sê. Sal jy lief genoeg wees vir my om my te vergewe en saam met my deur sulke tye te werk?

Soms sal ek jou gryp langs die Rice Crispies rak in Pick & Pay, en sal ek jou vasdruk en soen omdat ek kan en omdat jy vir my onweerstaanbaar is. Soms sal ek op jou skoot huil wanneer die lewe onregverdig is. Party dae gaan my asem nie lekker ruik nie en soms gaan my vel olierig wees. In al daai dinge, sal jy glimlag as jy aan my dink?

Ek gaan vir jou vertel van “interessante” goed wat ek gelees het, of dinge wat by die werk gebeur het. Jy gaan dink dis boring en/of geeky. It’s going to happen – trust me. Sal jy ten spyte daarvan, of van die feit dat ek sekere episodes van TV reekse oor en oor kan kyk, of hou van sci-fi flieks, en fantasy boeke, sal jy ten spyte van al daai dinge dink ek is ‘n cool ou?

Ek gaan vir jou blomme bring op spesiale dae, of sommer net. Ek gaan jou soms verras met ‘n geskenkie of ‘n briefie, omdat ek so flippen lief is vir jou. Ek sal altyd ‘n goeie verhouding met jou ouers handhaaf – of dit moeilik of maklik is – en ek sal saam met jou dinge doen, en na plekke gaan wat as kind vir jou spesiaal was. Ek gaan egter soms ook na ander meisies se asses kyk – en jy gaan dit sien en kwaad raak. Sal jy my dan glo as ek jou verseker dat ek niemand anders as jy wil hê nie, en dit nie vir (te) lank teen my hou nie?

Ek sal op enige uur van enige dag gereed wees om te luister as jy wil gesels. Ek sal nooit dink jy’s stupid of jou drome is belaglik nie. Ek sal nooit dink jy is laf of irrasioneel nie – ok wel soms, maar ek sal jou altyd aanvaar vir wie en wat jy is. Aan die ander kant gaan ek soms ondenkend iets onsensitief sê oor jou of die dinge wat vir jou belangrik is. Sal jy dan steeds styf teen my kom lê in die nag en lief wees vir my?

Ten spyte van wat ek mag sê, of hoeveel ek mag dreig; kanse is baie skraal dat ek ooit gewig sal verloor en ‘n manjefieke lyf sal ontwikkel. As jy jou hand op my rolletjies sit, sal jy steeds dink ek is sexy?

En as ons saam op die strand sit met ‘n glasie sjampanje, kyk hoe die son ondergaan en mekaar vashou as dit koel raak, sal jy ooit ooit weet hoe wyd my liefde vir jou strek? Met watter mag ek jou sal beskerm en die vertes waartoe ek vir jou sal gaan?

Vannag fluister ek jou naam na die aandwind en slaap ons onder dieselfde driekwartmaan. Mag jy soete drome droom, en veilig voel.

Tot wanneer ons paaie eindelik kruis, my geliefde.

Ek kan nie wag nie.

Jaco

Réunion Chronicles v2.0, No 3 - "Babilon"

2008-08-11T06:24:00.008+02:00

11 Augustus 2008

Babilon, Babilon, woa eina Babilon
Babilon, I and me...
Babilon, Babilon, krismis in Babilon
Babilon, djy en wie?
Koos Kombuis, "Babilon Blues"

Hallo hallo, al my vriende/familie/groupies/random besoekers!

Welkom tot die 3rde uitgawe van die Réunion Chronicles v2.0. Ek het in die tweede uitgawe belowe om iets bietjie meer positief te skryf (waarna ek toe summier nog 'n depressing blog geskryf het). So hiermee dan, SuperJaco se positiewe blog :-) Nou wees gewaarsku, hierdie blog se positiwiteit is by tye 'n laag of twee onder die oppervlak. Geniet dit :-)

So ja, hier begin ek weer 'n blog met 'n aanhaling - 'n slegte gewoonte eintlik. Maar ou Koos het darem maar 'n manier van 'n ding sê. Ek wil begin by wat ek noem my "Babilon ervaring". Om verskeie redes, sekere waarvan nie eers vir my duidelik is nie, was my vorige seisoen op Réunion nie oorwegend vir my 'n goeie tyd nie. So toe ek myself moes voorberei vir 'n volle jaar op die eiland, het ek bietjie bekommerd geraak dat dit dalk nog van dieselfde sou wees. Gelukkig het die Liewe Here my twee goeie breinselle in koalisise met Theo Geyser gebruik om iets by my tuis te bring (en hier, dames en here, lê daai versteekte positiwiteit): Babilon. Ballingskap.

Met my goeie ou neiging tot melodrama het ek aan myself begin dink as 'n banneling. Iemand wat sy land en mense moet verlaat vir 'n vreemde plek waar hulle nie sy taal praat nie. Nou ek beweer nie 'n om teoloog van formaat te wees nie, maar ek moes die Liewe Here se reaksie hierop seker sien kom het. Dit was eenvoudig:

"Deal with it".

Ek is nie die eerste een wat sy land moes verlaat nie. Eeue voor my het 'n ewe selfbejammerende klomp Israeliete die boodskap in Babilon gekry:

"Dit sal lank duur... bou huise en woon, en plant tuine aan en eet die vrugte daarvan... en soek die vrede van die stad waarheen Ek julle in ballingskap weggevoer het, en bid daarvoor tot die Here; want in die vrede daarvan sal julle vrede hê."

As ek vir 'n jaar hier gaan oorleef gaan ek die plek, die mense, die taal en die kultuur moet inneem en deel word daarvan. Soos die Vogon in "The Hitchhiker's Guide to the Galaxy" so elegant sê: "Resistance is useless!"

So met 'n nuwe denkwyse het ek hier geland en, op 'n manier, tuis gevoel. Hier is bekende gesigte, vriendelike gesigte. Die man wat sosaties (brochettes) verkoop langs die pad is nog steeds daar. In die kantoor waar ek twee jaar terug gewerk het is my to-do lists, notas, kalenders en Madam & Eve cartoons steeds opgeplak. Die koffiemasjien in die geologie lab se munte kos nog steeds 35c een. En die meisie by die pizza winkel.... sug... sy is nog steeds daar... :-)

So hier is ek nou. Op my eiland. Soos Koos sou sê:

Babilon, Babilon, krismis in Babilon
Babilon, hier gaan ons bly...

Groete,
SJ

"Docendo disco, cogito scribendi"

2008-08-07T20:00:00.000+02:00

07 Augustus 2008

Die titel van hierdie blog, "Docendo disco, cogito scribendi", is 'n latynse slagspreuk. Dit beteken:

"I learn by teaching; I think by writing".

Ek het hierdie teks ontdek terwyl ek op Réunion was in 2006, en onmiddelik besef hoe waar dit is van my. Is dit nie so dat, die oomblik as mens 'n probleem vir iemand anders moet verduidelik, jy gekonfronteer word met jou eie (beperkte?) begip van die probleem nie? Menigmale, wanneer ek klasgegee het by die universiteit, het ek ervaar hoe ek groei en leer met elke lesing wat ek aanbied. Ek het, byvoorbeeld, gedink ek verstaan die konsep van geografiese projeksies totdat ek dit vir 'n honneurs klas moes verduidelik - en summier besef het ek het maar geen idee nie. "I learn by teaching".

En nou, tien minute gelede, het dit my getref hoe die tweede deel van daardie teks op my van toepassing is. Die laaste jaar of wat in my lewe was effe…turbulent… op baie vlakke. En ek het in my jonger jare gedink dat as mens nie jou eie issues en pyn konfronteer nie, jy dit nie regtig verwerk nie. Dat dit lafaardig is om weg te skram van jou pyn. Intussen het issues en pyn meer volop geraak in my lewe, en het ek die nut begin sien daarvan om 'n stowwerige mat in 'n hoekie van jou hart te hê waaronder jy soms sekere gevoelens kan invee. Ek dink, soos mens ouer raak, is dit nie altyd meer 'n opsie om elkeen van jou demons te face nie, en moet mens soms maar dinge onder daai mat invee en aangaan met jou lewe. Ek het, tot 'n paar minute gelede, net nie regtig besef hoe goed ek geraak het daarmee nie.

Nou, ek verkondig nie masochistiese, selfsugtige indulgence in mens se eie issues nie - ons het almal genoeg daarvan gehad as tieners. Maar toe ek nounou dink dat ek graag iets wil skryf, het 'n groot deel van my vasgeskop daarteen. Want sien, skryf is die emosionele ekwivalent daarvan om daai mat buite te gaan uitslaan met 'n plank, en alles wat onder hom lê aan die wind bloot te stel. Om iets neer te skryf maak dit werklik, jy forseer jou brein om daardeur te dink en te werk. "I think by writing". En partykeer is die proses van goed onder daai mat uithaal bietjie oorweldigend. Daar is, immers, 'n goeie rede hoekom jy hulle daar ingevee het in die eerste plek…

As julle gehoop het dat ek nou vir julle gaan vertel wat die ding onder my mat is wat my aan hierdie dinge laat dink het: sorry! 'n Bron wat ek baie vertrou sê "He that goeth about as a tale-bearer revealeth secrets; But he that is of a faithful spirit concealeth a matter". Ek wou sommer net my gedagtes met julle deel :-) Hierdie spesifieke stukkie stof het nodig om nog tyd onder die mat te spandeer…

'n Verruklike vrydag en naweek aan ieder en elk! Bogenoemde in ag geneem, hoop ek om die naweek 'n nuwe uitgawe van die "Réunion Chronicles" te skryf, so gooi 'n draai, of hou jou indoos dop vir 'n update e-pos!

Groete en liefde, altyd,

SuperJaco

Réunion Chronicles v2.0, No 2 - "In die merde"

2008-07-23T08:18:00.006+02:00

22 Julie 2008

In sy uitstekende boek "A year in the merde", vertel Stephen Clarke van sy eerste paar weke as 'n Engelsman in Parys, en van sy unieke "siekte":

"This, you see, was my disease - an uncanny ability on the part of my feet to home in on the nearest dog merde. The more I tried to explore Paris, the more I messed up my shoes…
…and I began to branch out from literal to metaphorical
encounters of the turd kind."

'n Jaar gelede toe ek op die vliegtuig Reunion toe gesit het, het ek 'n blog geskryf waarin ek vertel van hoe ek nie daarvan hou om te kla nie. 'n Week gelede toe ek weer op die vliegtuig Reunion toe gesit het, het ek 'n blog geskryf waarin ek vertel hoe ek my voete vierkantig op Reunion gaan kom plant. Wel aangesien ek my voete toe spreekwoordelik ook vierkantig in honde merde geplant het met die aftrapslag van die vliegtuig af, gaan ek nou daai eerste blog in sy moer stuur en 'n gekla afsteek voor ek voortgaan met die res van my blog. Buckle up

Merde #1:
Ek klim van die vliegtuig af, seil deur customs, kry my baggasie en stap in die lughawe se ontvangslokaal in om my vriende te ontmoet. Behalwe dat hulle nie daar is nie, en ek soos kiepie vir 50 minute op my tas moet sit en wag.

Merde #2
Die bier wat ek aangebied word om te drink die aand is nog Dodo, nog lekker.

Merde #3
Die verblyf waarin ek ingeboek word twee dae later is nie die plek waar ek laas gebly het nie. Die plek het gemeenskaplie toilette en storte, geen yskas in die kamer nie en 'n mattras wat dunner as van my hemde is. Die gemeenskaplike storte het net handheld stortkoppe, en net een temperatuur (of dit warm of koud is hang af van die tyd van die dag).

Merde #4
My kantoor is beplaag deur 'n swerm jong studente, en ek het nie my eie sleutel vir die deur of 'n lessenaar van my eie nie. (Het intussen 'n lessenaar op grond van senioriteit beset - die sleutel is nog up for grabs).

Merde #5
Ek is siek. Seer keel, gevolg deur sinus, spierpyn (of is dit van die dun mattras?), crapvoel en 'n letargiese moegheid. Ek monitor myself om seker te maak ek het nie Malaria opgedoen in die Kruger Wildtuin nie…

Merde #6
Die 1 terrabyte (ja, 1000 Gigs) harddrive wat ek Reunion toe gebring het en wat al my PhD data op het, het die gees gegee sonder om eers indrukwekkend te ontplof. Die Franse het 'n gesegde wat lui "A mistake is never alone". Ek het die kragkabels van my 4 external harddrives in Suid Afrika onder mekaar geruil en onwetend so 3 van hulle op 'n streep uitgebrand, die laaste waarvan dan (klaarblyklik) die een met my PhD data op was. En ek vind dit hier uit. TS Elliot was reg: "This is the way the world ends: not with a bang, but a whimper".

Merde #7 et al
My skoene is besig om (nou ewe skielik) stukkend te raak, ek het vrot melk gedrink, kos is duur op Reunion, my wasbak het nie warm water nie, my desklamp se goeilamp is geblaas, die internet wat ek in my kamer gehad het die laaste 2 dae werk nie meer nie, my Frans suck.

__________________________

Daarsy, nou is ek vir eers klaar gekla. En bietjie uitgeput, om die waarheid te se. Ek het (glo dit of nie) goeie dinge om te se van my tyd hier sover, soos die meisie by die pizza winkel :-) Sal julle nog van haar moet vertel…

'n Lekker(der) week vir almal!
SJ

Réunion Chronicles v2.0, No 1 - "Déjà vu"

2008-07-20T15:12:00.015+02:00

13 Julie 2008

Soos laas loer ek deur die donker venstertjie. Onder my gly Madagaskar stil verby, steeds bespik met die oranje stippels van honderde veldbrande. Aan die ander kant van die vliegtuig is daar nog 'n sweempie pienk in die lug waar die son 'n paar minute gelede ondergegaan het op my laaste dag in Suid Afrika. SuperJaco is weer oppad na die Eiland van Réunion...

En allakragtie, dis uit en uit die trip werd net om Air Austral se in-flight kos te waardeer. Dis amazing! Laat ek gou vir julle my maaltyd van vanaand beskryf: 'n Starter van prawns met suurlemoen en geroosterde groente. 'n Hoofgereg van sagte hoender fillets in 'n soet roomsous bedien met gebotterde rys, wortels en courgettes. Een wholewheat en een wit rolletjie met botter en twee kase: camembert en gouda. 'n Stuk shokolade room sponskoek en twee Cadbury Dream chocolates vir nagereg, alles bedien met mineraal water, my keuse van 'n 2006 Bordeaux blend en filterkoffie. Mmmmm....

Na my terugkeer van die eiland in Desember 2006, was die plan om in Junie 2007 terug te keer vir verdere navorsing. Soos dit toe nou uitdraai is daar meer om te doen in SA as verwag, en is daar meervoudige administratiewe vertragings (waarby ek skelm dinge soos 3 troues en 'n wildtuin vakansie insluit :-) ). Maar ja, so het my seisoen in SA ook tot 'n einde gekom, tot die verwarring van sommige van my vriende wat begin vermoed het Réunion bestaan nie regtig nie, en dat ek sommer net dreig met weggaan om aandag te trek. Hierdie keer is ek darem meer voorbereid op wat op my wag op die vreemde eiland. Ek het feitlik geen warm klere ingepak nie... wat is die punt? Die winter is warm en die somer is &%^*# warm! Ek weet actually wie my op die lughawe kom haal, en waar ek slaap die eerste 2 aande. (Oh my hat, hier kom sopas nog 'n rondte drinks en snacks verby... laat ek gou inspeksie doen).
.
.
.
Drie stukkies brood, een met salm, een met hoender, en een met kaas en sundried tomato, bedien met 'n drankie (lemoensap vir my, dankie) en 'n handvol gemengde neute. Seriously, kom kuier vir my op Réunion, al is dit net vir die vliegtuig kos! (Hulle roep hierdie dis "canapé"... herinner my om dit te gaan opsoek later).

Waar was ek? O ja, my voorbereiding. Wel aangesien ek geslaag het daarin om laaskeer die gevreesde Chikungunya virus vry te spring, en dit intussen uitgewis is op die eiland, neem ek hierdie keer geen anti-muskiet goeters saam nie. Het vir my goeie sonbrand-middel gekoop vir al die ure wat ek in daai genadelose rivierbed in die son gaan moet spandeer. Ek gaan hierdie keer NIE die fout maak om van daai walglike local rum te koop, of om 'n glasie "pastis" te aanvaar uit politegeit uit nie. Ek beplan wel om etlike liters Dodo bier te drink terwyl ek op die eiland is. Gelukkig kan mense nie Tafel Lager en Dodo op dieselfde plek koop nie: dit sal my hart breek om te moet kies.

Die kajuitligte is sopas afgeskakel en die pitch van die vliegtuig se enjin het effens verander; vermoed ons gaan binnekort begin daal.

Ja natuurlik sit ek met gemengde gevoelens oor my tyd op die eiland. Ek is bang dit gaan nie vir my lekker wees nie, ek is bang ek gaan alleen wees, ek is bang die Franse gaan weer die living daylights uit my frustreer... ek is bang ok?! Maar aan die ander kant gaan ek oor 'n halfuur my voete vierkantig op die grond van 'n tropiese eiland plant, die donker, nat naglug inasem en 'n onvergeetlike avontuur begin. Avontuur het weereens daarin geslaag om my op te spoor, en daarmee saam gaan dinge, mense en ervaringe kom wat ek nou nie eers kan probeer indink nie. Ek dan PRAAT ek nie eers van die Franse brood, kaas en koffie nie! :-)

Dankie vir almal wat my blog getrou besoek het in die maer jare. Ek hoop ek kan julle nou beloon met meer gereelde staaltjies vanaf die Eiland van Réunion, "le Ile Intense"!

Liefde en groete,
SuperJaco

"Weg is ons"

2008-06-29T14:35:00.008+02:00

29 Junie 2008

Weg is ons, weg is ons
Al langs die telefoonlyn
Ver oor die veld waar die blou kranse smelt
Oppad na die Kruger Wildtuin

Dis reg, kykers by die huis, SuperJaco is oppad na die Kruger Nasionale Park! Die hele fandamily gaan saam, met ouers, broer, skoonsus en baba Jana almal in een Kombi gestop (ja, dis tight). Ons het vanmiddag op 'n pragtige plek met die naam van Magoebaskloof aangekom en slaap hier oor voor ons more die Park binnegaan. Ons het van PE af gery, via 'n aand op Molteno (koud!) by familie, via die Road Lodge in Rivonia (koud!) tot hier in die plantasies tussen Polokwane en Tzaneen. Die 3G/EDGE/GPRS raak maar skaars en stadig van hier af, so enige verdere updates sal dalk maar beperk en kort wees, maar ek sal julle op hoogte probeer hou van major happenings.

Sonopkoms buite Molteno

Jana verorber 'n broodjie op Magoebaskloof

Sodra SuperJaco na hierdie ekspedisie sy voete terugsit in PE, is dit twee nagte in die Bos om 'n troue te gaan vier, en dan is dit weer tyd om oor die waters heen te gaan vir nog 'n seisoen (of 4) van die Réunion Chronicles. SuperJaco vlieg 13 Julie terug na sy eiland, en keer eers weer hierdie tyd volgende jaar terug. 'n Lang stretch, maar dit, soos die Neverending Story se, "is a different story, and should be told at a different time".

Groete en liefde vir almal!

SuperJaco

Dinge wat... my 'n geek maak

2008-05-14T15:23:00.003+02:00

14 Mei 2008

Middag middag!

Ja, julle het reg gehoor. SuperJaco is 'n geek. 'n Nerd. Kom laat ons nou nie om die bos slaan nie (hmm... "beat around the bush" vertaal nie so goed Afrikaans toe nie). Onder hierdie godlike physique (teehee) is ek eintlik maar net 'n laaitie met brille. En voor julle nou almal begin met "Aag, is nie" en "Nee, SuperJaco, jy is 'n breker" en so aan - hiermee dan my bewyse van dinge wat my 'n geek maak:

Ek weet wat die omtrek van die aarde is
Ek dra 'n bril
Ek dink die TV reeks "Stargate SG1" is flippen cool
Ek blaai soms ensiklopidiëe en Trivial Pursuit kaartjies deur vir die pret
Ek weet wat pseudo-code, parsers, BIOS's, CPU's en pointers is
Ek kan in binêr op my vingers tel (tot by 31 op een hand!!!)
Ek weet waarvoor ASTER, SPOT, ERS, JERS, GPS, GIS, DEM, LIDAR, RADAR, NIR, SWIR, TIR, INSAR en NDVI staan.
Ek is 'n groot fan van Bach, Beethoven, Tchaikovsky, Rachmaninoff en Chopin
Ek het al "The Silmarillion" (JRR Tolkien se "geskiedenis boek") gelees (en geniet)
Ek weet nie wat die verskil tussen 'n vleuel en 'n flank is nie

Soos wat mens 'n pa, 'n broer en 'n seun terselftertyd kan wees, is 'n geek gelukkig nie AL wat ek is nie. Ek is ook 'n ui. ("Layers, donkey. Onions have LAYERS!") :-)

Lekker dag vir almal!
Groete,
SuperJaco

Metanoia

2008-05-08T23:52:00.014+02:00

8 Mei 2008

Daar word beweer dat die mens se liggaam homself elke sewe tot tien jaar hernu. Dat oor ‘n tydperk van sewe tot tien jaar, elke sel in jou liggaam vervang word met ‘n nuwe een. Elke tien jaar is jy een splinternuwe mens. (Vir my voel dit meer asof elke sel in my liggaam met TWEE nuwes vervang word, maar nouja, wat weet ek).

Of hierdie bewering waar is of te not, dis ‘n interessante gedagte en een wat aansluit by ‘n groter denk waarmee ek nou al ‘n maand of wat in my kop mee rondloop. ‘n Denk met die naam van “Metanoia”.

As jy die term al gehoor het is jy waarskynlik ‘n teoloog, of ‘n Stellenbosser by wie dit ‘n klokkie gelui het (ja dis die naam van die “nuwe koshuis” op Stellenbosch). “Metanoia”, in sy strengste, bybelse konteks, verwys na die konsep van “bekering”, ‘n wegdraai van ‘n individu van sy sondige wëe af. Toe Johannes die Doper Jesus se koms aangekondig het deur te sê “Repent, for the kingdom of heaven is at hand”, is die woord wat hy gebruik het metanoeo. In die konteks van "bekering" het metanoia bietjie van 'n negatiewe smaak, aangesien dit fokus op jou toestand voor die metanoia. Dit kan ook gesien word as die verwelkoming van gedagtes en denke groter as, en verby jou huidge beperkinge en patrone. Metanoia vertaal na 'n "change of mind" en verwys letterlik na dit wat gebeur "after (meta) the thought (noeo)".

Teorie en verduidelikings ter syde, ek loop met hierdie denk in my kop rond omdat ek begin dink dis noodsaaklik vir almal van ons om van tyd tot tyd 'n metanoia te ondergaan, op watter skaal ook al. Op 'n klein skaal, en in lyn met my Pendulum Teorie (waaraan ek julle later sal bekendstel), kan ek die voorbeeld van my deurmekaar kamer gebruik. Soos tyd aanstap en die entropie van die heelal verhoog, neem die vlak van chaos in my kamer en op my lessenaar toe. Die natuur se wonderlike manier om ekstreme te probeer neutraliseer: netjiese hopies papier word verspreide chaos, oop spasies word gevul met wanorde, enigiets wat 'n 90 grade hoek was word skeef. Natuurlik is dit 'n onbegonne taak om konstant alles te probeer netjies hou, so ek laat toe dat die wanorde toeneem totdat daar 'n kritieke massa van wanorde bereik word, en ek 'n metanoia ondergaan. 'n Self-evaluasie waarna daar oorgegaan word na 'n beter toestand; 'n "change of mind" wat my dryf tot aksie: ek maak skoon. En dan begin dit alles weer van voor af...

Op 'n dieper vlak voel ek onlangs 'n sielsdiepe begeerte na 'n grootse metanoia in my lewe. Ek neig om maklik in roetines te verval (van die shampoo wat ek gebruik, tot die gedagtes wat ek koester, tot waar ek dinge neersit in my kamer), en ek is dus in konstante gevaar van die "dis hoe ek dit nog altyd gedoen het" sindroom. Ek bevind myself gereeld in gewoontes wat geen relevansie meer het nie, of gedagtepatrone wat meer skade as goed doen. En gedurende die laaste 3 jaar van my lewe (waartydens ek voltyds werk aan my PhD), voel dit vir my het ek verval in denkpatrone en gewoontes wat nie meer plek in my lewe het nie. Dis so bietjie soos die teorie dat as mens 'n padda in 'n bak kookwater gooi, hy sal uitspring, maar as jy dieselfde padda in 'n bak koue water sit en die water baie stadig warmer maak, jy mettertyd die padda lewendig kan kook. Ek dink dis tyd dat ek ophou optree soos ek het toe ek ingeklim het, en begin voel hoe die water NOU voel.

Ek weet baie hiervan klink dalk bietjie vaag vir meeste van julle, en ek sou graag verder wou uitbrei, maar hierdie proses raak nogal aan aspekte van my lewe wat ek nie heeltemal gemaklik is om net hier uit te blaker nie. Een aspek wat ek wel kan noem is my stadige vordering aan my PhD. Ek was noudie aand in 'n gesprek oor die konsep van "aangeleerde hulpeloosheid", waar 'n mens so gereeld met mislukkig gekonfronteer word dat mens later ophou probeer en begin glo dat dit wat jy moet/wil doen, onmoontlik is. Ek vind gereeld dat ek dinge uitstel, of nie probeer nie omdat ek mislukking antisipeer. En dis loutere stront. As ek vir 'n oomblik my vorige ervaringe ter syde sit, en die situasie waarin ek NOU is evalueer weet ek dat ek nie 'n hulpelose slagoffer van my werk is nie. Ek het die mag om geweldige verandering te bewerkstellig, maar maande en jare se sukkel en sukkel het my begin reduseer tot 'n hulpelose "slagoffer" sonder hoop. Ek weet nie of ek hierdie gevoel regtig in woorde kan omsit nie, maar ek hoop julle verstaan.

Hierdie tipe kondisionering en paradigma-vorming geld vir ander dele van my lewe ook, en ek voel dis tyd om dit wat ek van myself en my situasie en my lewe glo, te herevalueer. Tot watter mate is die dinge wat ek dink en glo in reaksie op die werklikheid, en tot watter mate is dit in reaksie op my (dalk skewe?) interpretasie van die werklikheid? Dit is dus hier waar ek 'n metanoia nodig het. 'n Change of mind. 'n "Repentance" van dit wat my aftrek en terughou, en 'n omhelsing van dit wat my versterk en opbou. Ek wens ek was 'n rekenaar wat ek kon reboot of 'n harddrive wat ek kon defrag. Maar ek is nie. Ek is vlees en bloed en hart en siel, en eerlikwaar weet ek nie regtig waar om te begin nie. Baby steps? Waarskynlik 'n goeie idee.

Dat ek hierdie konsep relatief diep ontleed en ter harte geneem het, maak geen verskil aan die feit dat ek steeds dink dis goed om van tyd tot tyd in mens se alledaagse lewe 'n metanoia te ondergaan nie. Al is dit net in die klein goedjies in jou lewe; ek dink dis gesond om (soos wat jou liggaam doen) jouself van tyd tot tyd te vernuwe. Die bewering wat ek aangehaal het in die eerste paragraaf is egter nie heeltemal korrek nie: navorsing dui aan dat sekere (of al) die selle in mens se serebrale korteks nooit vervang word nie. Wat 'n goeie ding is, aangesien dit nogal sou suck om elke 7 jaar alles te vergeet wat jy ooit geweet het. Mens bly nog steeds "jy". En dit is goed. Moral van die storie: beproef alles en behou die goeie. Ek gaan...

Vir die van julle wat in enige opsig verstaan of ervaar waarvan ek nou alles gebabbel het: ek het 'n rukkie terug op hierdie video'tjie afgekom: "The Eight Irresistable Principles of Fun". Dink dis die moeite werd om van tyd tot tyd jouself aan hierdie dinge te herinner.

Dankie aan almal wat die SuperJaco blog besoek! Hierdie post was nou diep en intens, maar die blog is immers 'n blik op die wêreld van SuperJaco, en van tyd tot tyd neig SuperJaco nogal na diep en intens. Deal with it :-) Hou julle oë oop vir my volgende (baie minder diep) "Dinge wat..." post!

Groete en warm liefde,

SuperJaco

Die apteker se horlosie

2008-03-31T14:41:00.014+02:00

31 Maart 2008

Halloo almal!

Met vakansies en langnaweke en KKNK's onder lede hoop ek almal is gesond en wel (miskien ook so bietjie grommig by die werk, maar gesond en wel nonetheless).

Laasweek was die 28ste herdenking van die dag toe SuperJaco sy opwagting gemaak het net na ontbyt op 'n donderdag oggend lank gelede. En verjaarsdae bring tradisioneel ‘n bietjie van ‘n stocktaking van mens se lewe mee. “Waar was ek laasjaar hierdie tyd?”, “Is ek nie veronderstel om nou al getroud te wees nie?”, “Is my lewe nou beter of slegter as ‘n jaar gelede (of gister, for that matter)?”.
Hierdie vrae het SuperJaco ook nie ontgaan nie.

Ek was nog altyd lief vir die Hemel en die Aarde. Vir sterre en klippe. As my pa gestop het êrens op een van ons travels in die karoo of die kalahari, kon ek te vinde wees op my maag in die stof besig om piepklein, perfekte kwartskristalletjies uit te soek. (Wat ek dan in ‘n vuurhoutjie boksie huis toe gebring het en ‘n jaar later weggemoer het – sentiment darem). Anyway, so rondom 14, daar wanneer die Groot Dink in ‘n jong man se kop loskom, het ek my fassinasie met die sterre ‘n stappie verder geneem. Boeke gelees, teleskope aangeskaf, sterrewagte besoek. En dit is in daardie tyd dat twee hemelse reuse ‘n blywende impak op my gehad het. Op ‘n soel somernag kon ek opkyk en die groot jagter, Orion, joviaal en sterk sien uitstrek bo my. En op bibberende winteraande kon ek in fassinasie na die lang wriemel van Scorpio met sy knypers en sy gifangel staar. Ek het later elke liewe suidelike halfrond konstellasie geken en die sterre binne hulle, maar Orion en Scorpio was anders. Ek het hulle… gerespekteer. Nooit saam in die hemelruim nie. Die heersers van Somer en Winter. Majestueus.

En sedertdien, as ek laat op ‘n September aand na die ooste kyk en Orion se belt op die horison sien glinster kon ek die opwinding van somer ook daar op die horison voel. En as Orion ondergegaan het op ‘n herfsaand en Scorpio se sierlike lyn lig vir die eerste keer bo die boomtoppe, trek ek my kraag nader, want die herout van Winter is wakker. (Julle mag maar dink dis corny, dis ok… ek is cool).

Ek vertel vir julle hierdie omdat, meer so as datums of temperature, die sterre vir my sterker aanduidings is van die verloop van die seisoene. En van tyd. Amper soos daai freaky horlosie in my plaaslike apteek. Die sekonde wyser tik nie. Hy loop. Onomwendbaar, glad, soos sand uit ‘n uurglas loop daai sekonde wysertjie. Elke keer as ek daar staan en kyk vir die horlosie voel dit vir my asof ek sien hoe MY tyd uitloop. My tyd om voor in die tou te kom, om terug by die werk toe kom, om my graad te kry, om dood te gaan. ‘n Waarlik angswekkende horlosie daai. Ek vermy hom nou… Maar so stap ek Vrydag aand na ‘n baie lekker verjaarsdag partytjie na my voordeur toe en gooi oudergewoonte ‘n blik lugwaarts. (Nie ‘n actual blik nie, natuurlik – dit sal rommelstrooi wees). En daar sien ek Orion op sy sy in die weste, besig om te verdrink onder die horison. Ek kyk ander kant toe, en net bo die kruis en die selfoontoring op Papegaai berg, klou Scorpio homself die hemelruim in. En net daar beleef ek ‘n profound oomblik. Al daai stocktaking vrae gooi ‘n draai in my kop terwyl ek sien hoe somer voor my oë, hier bo my in die lug, oorgaan in winter. Ek sien ‘n seisoen draai.

Die onbekende en vrees loop gewoonlik hand aan hand, en hoe hoër Scorpio oor Papegaaiberg rys, hoe dieper loop ek die onbekende binne. Maar in daai oomblik het ek gevoel hoe alles in my lewe op hulle plek is. Soos om na ‘n bordjie langs die pad te kyk, af te kyk na jou kaart, en te sien jy is op die regte roete. Godweetwaarheen, maar die regte roete. Laat hulle draai, die seisoene. Laat die onbekende kom, sê ek. Het Shakespeare, in ‘n tyd toe almal hulle toekoms in die sterre gesoek het, nie juis gesê: “It is not in the stars to hold our destiny, but in ourselves”.

Bring it on.

Dinge wat... my gegrief het die laaste paar maande

2008-03-10T14:24:00.018+02:00

10 Maart 2008

Die laaste paar maande was nie die trotsste in Suid Afrika se geskiedenis nie. En vanoggend het daar weer iets vanuit die hoofopskrifte na my geskree om geregtigheid. Hiermee dan (effe morbied, en in geen spesifieke volgorde nie) 'n paar dinge wat my die laaste paar maande gegrief het:

Ja, hierdie dinge maak dat ek my kop skud en wonder oor ons reënboognasie en sy toekoms. En tog kan ek nie anders as om hartstogtelik lief te wees vir my land en al sy mense nie. Ek bly, bo alles, trots om myself 'n Suid Afrikaner te noem. Nkosi sikelel' iAfrica...

Skrikkel

2008-02-28T17:34:00.009+02:00

28 Februarie 2008

Wat is 'n "skrikkel"? 'n Diep vraag, ja. Ek loop al sedert maandag met hom en worstel. More is 29 Februarie, die handelsmerk van die skrikkeljaar. Maar wat, vra ek vir jou... is 'n "skrikkel"? (As jy hoop ek gee die antwoord in hierdie blog post: ek doen nie, hoor. Ek wonder sommer net for the sake of wondering. Strek die breinspiere en so...)

SuperJaco is gebore in 'n skrikkeljaar. Dit was 'n goeie jaar sover dit my aangaan, maar ek kan vanselfsprekend nie veel daarvan herroep nie. In my tweede skrikkeljaar kon ek nog nie "skrikkel" uitspreek nie, en was my konsep van 'n "jaar" die ewigheid tussen Kersfese. Eers in my derde skrikkeljaar het ek vir die eerste keer bewus geword van die nuanse agter die skrikkeljaar. 'n Vriendelike verpleegster het dit vir my probeer verduidelik terwyl hulle my uit die teater gestoot het na 'n hart-operasie. Hoekom is sekere tannies so ywerig om te hoor van die "nooiens" in agtjarige kinders se lewens? Op daai ouderdom is "nooi" wat jy doen as jy jou maatjie vra om te by jou te kom speel! Is dit vir hierdie tannies 'n nostalgie terug na 'n tyd waarin hulle harte nog vinnig kon klop sonder die risiko van 'n beroerte? Hoe dit ookal sy, die verpleegster het my wys gemaak in hoe dinge EINTLIK veronderstel is om te werk in 'n skrikkeljaar. Ek was hoog op morfien, so dit mag dalk alles 'n droom gewees het.

Van daar af het skrikkeljare gekom en gegaan, maar hierdie jaar bevind SuperJaco homself in die fleur van sy lewe, en op 'n geweldig hubare ouderdom. En dit laat hom dink. Is dit tyd vir SuperJaco om more, 29 Februarie, op die Braak te gaan staan en wag (soos sy landlady vanoggend voorgestel het)? Is dit tyd om 'n advertensie in die Landbou Weekblad se Hoekie vir Eensames te plaas in die hoop om die meeste uit hierdie skrikkeljaar te kry? Die verpleegster sal tog so trots wees...

In die belang daarvan om nie more 'n chaotiese samedromming van vroue op die Braak te veroorsaak nie, het ek besluit om nie my landlady se raad te volg nie. Wat ek wel gaan doen, is raad gee. Dames, ek vind dit moeilik om vir julle te verduidelik presies tot watter mate mans regtig totaal clueless is. For crying in a bucket, 'n flippen bonatuurlike wese moes eers vir Josef teen die kop kom klap voor hy gekliek het dat hy met Maria moet trou. Ons hoop altyd, ons wonder gereeld, maar ons weet nooit regtig nie. So dames, as die jagter in jou lewe die spoor byster geraak het, piepie spreekwoordelik wind-op van hom af. Laat hom weet jy's daar, laat hom jou spoor kry, en laat hom weet dat as hy jou jag, jy jou dalk sal laat vang...

En as hy regtig clueless is, hey, dis waarvoor skrikkeljare daar is. Gryp die dag.

(En neeee, natuurlik is geen deel van hierdie post enige vorm van 'n skimp nie. Nooit sal ek daarvan droom om jong vrouens te probeer swaai in die rigting van aantreklike, intelligente, enkellopende, hubare blogskrywers nie...) :-)

So, ons weet nou nog steeds nie wat 'n "skrikkel" is nie, maar dis ok. Soos die liefde sal ons dit dan maar laat om een van die lewe se groot geheime te wees:

"Daar is drie dinge, nee, vier wat bo my begrip is, wat
ek nie verstaan nie:
hoe 'n aasvoël in die lug bly,
hoe 'n slang teen 'n rots op seil,
hoe 'n skip op die diepsee vaar
en hoe die liefde tussen 'n man en 'n meisie werk."
- Spreuke 30:18,19

Tot 'n volgende keer, liewe lesers!

Groete,

SuperJaco

Dinge wat... ek vir myself tien jaar gelede sou wou sê

2008-02-22T16:15:00.013+02:00

22 Februarie 2008

Vandag se post is die eerste in SuperJaco se nuwe "Dinge wat" reeks. En aangesien ek vandag besef het dat hierdie jaar my matriek klas se tien jaar reunie is, het ek gedink dis gepas om af te skop met "Dinge wat ek vir myself tien jaar gelede sou wou sê":

Sy is nie die liefde van jou lewe nie. Let it go.
Jy draai pretty goed uit, moenie worry daaroor nie.
11 Maart 2000: 48, 21, 38, 29, 3, 12 en die bonus ball is 11. Belê dit alles net so in die nuwe maatskappy "Google Inc." in Palo Alto, California. Vra om met Larry Page of Sergey Brin te praat.
Gesels meer met jou pa. Vra hom uit oor sy universiteits jare, oor vrouens, oor geloof.
Daai groen hemp van jou is bietjie gay. Gooi dit weg.
Begin solank Frans leer praat.
As elke grootmens met wie jy praat vir jou sê jy moet jou studentejare geniet,want dis die beste tyd van jou lewe, moet daar waarheid in steek...
Waardeer jou sixpack.
Op jou eerste geologie veld trip, moenie jou friekken vinger tussen die twee stukke ferrikreet vergruis nie. En as jy doen, hê die guts om 'n gat in jou nael te maak om die drukking te verlig. Anders gaan jy hom stadig en pynvol verloor.
Moenie jouself so baie betwyfel nie. Ander mense se moere. Jy's cool.

The Parlement of Foules

2008-02-14T00:26:00.011+02:00

14 Februarie 2008
The Parlement of Foules

Valentynsdag. Ander mense gaan vandag baie mooi dinge skryf oor hierdie dag; ander mense gaan dit pragtig verwoord. Ander mense gaan hartstogtelike liefde besing; ander mense gaan die dag vervloek.

Valentynsdag is ‘n jaarliks ‘n non-event op die SuperJaco kalender vanweë sy 28 jaar lange verhouding met swiet-blou-ol. Hierdie jaar het ek egter bietjie gaan graaf agter die wortel van valentynsdag (en ek weier om dit verder met ‘n hoofletter te skryf vandat ek uitgevind het dat Saint Valentine ‘n vervelige, onnosel, martelgat moffie was). Wel, dit som dit seker op. Saint Valentine se storie is geweldig kort en vervelig en aangesien daar soos sewe Saint Valentines was, is niemand in elk geval seker wie die man was nie. Ek gebruik die woord “man” hier baie kreatief, aangesien die enigste uitbeelding wat ek van hom kon opspoor wys hoe hy (in ‘n rok en ‘n perm) in sign language die letter L (vir “Loser”) spel voor ‘n gebou wat lyk asof dit Admin kan wees (?) gevolg deur nog moffies kompleet met rompies en flappende handjies. (Op hierdie punt moet SuperJaco homself natuurlik net eers cover en alle gay mense verseker dat hy niks lelik hiermee bedoel nie). ANYWAY! Saint Valentine was ‘n loser. Moving along. Eers ‘n millenium later begin dit interessant raak, wanneer Geoffrey Chaucer ‘n gedig skryf met die naam “The Parlement of Foules”. “Interessant” hier hang seker ook maar af van hoe groot jy op middeleeuse literatuur is, want die “Parlement of Foules” gaan oor ‘n klomp voëls wat mekaar chirp (no pun intended). Riveting stuff in klassieke Chaucer styl met catchy frases soos:

`Lo here! a parfit reson of a goos!'
Quod the sperhauk; `never mot she thee!
Lo, swich hit is to have a tonge loos!
Now parde, fool, yet were hit bet for thee
Have holde thy pees, than shewed thy nycete!

Yup. Gee my koue rillings. Hoe dit ookal sy, dit is in hierdie gedig dat die dag van herdenking van Saint Valentine vir die eerste keer gekoppel word aan die konsep van romantiese liefde. En hier, 626 jaar later, sit ons met die gebakte pere. En dit alles te danke aan ‘n slaphand mannetjie en voëlprosa. Parliament of Fools indeed...

:-)

SuperJaco wens almal daarbuite ‘n lieflike valentynsdag toe. Geniet dit met julle geliefdes, hê mekaar lief en waardeer mekaar. En vir jou, my ewig ontwykende beminde, my ongekende liefde, groet ek in die woorde van Nouveau:

“And though I don’t know where you are
I know you must be there
So for now I’ll lay me down to sleep and dream
And maybe tomorrow
I’ll kiss the air that covers you
I’ll watch the moonlight dance in your eyes
I’ll hold you safely in my arms
Maybe tomorrow you’ll be mine”

Happy Valentines day,
SuperJaco

Winde van verandering

2008-02-07T15:04:00.003+02:00

7 Februarie 2008
"In Oklahoma, dogs must have a permit signed by the mayor in order to congregate on private property in groups of three or more."

In die Geologie gebou van die Universiteit van Stellenbosch, daar waar ek my akademiese puberteit ondergaan het, net soos mens inkom by die deur, is daar 'n tamaai groot gietsel van een of ander prehistoriese krap se spore in prehistoriese sand. 'n Fossiel hou die deur oop. Onder die trappe, langs die slinger wat die aarde se draaiing illustreer, lê 'n beligte skelet van 'n Bradysaurus Seelevi. Op met die trappe begelei songebleikte geologiese kaarte en stowwerige kaste met eksotiese minerale jou na jou bestemming. Ek onthou die eerste oggend toe ek as eerstejaar geologie student by daardie deur ingestap het, die museum-reuk ingeasem het, en grootoog gestaan en dink het hoe cool dit alles is.

Die Geologie departement was my huis vir vier jaar lank voordat ek die egbreek gepleeg het om, soos ek sedert my eerstejaar beplan het, my studies voort te sit in die Geografie department. (En ja, daar is 'n verskil tussen Geologie en Geografie. Google dit). Tydens die daaropvolgende 3 jaar of so het ek vir myself 'n nuwe tuiste in die Geografie department gemaak. So toe die Powers That Be besluit dat die twee departemente saam sal smelt, het dit vir my gevoel soos die ouers van 'n buite-egtelike kind wat finaal besluit het om te trou.

Agt jaar later stap ek toe weer deur daardie voordeur by Geologie, nou as (onder andere) 'n Geograaf. En ek sweer, Geoloë los dinge net soos hulle is omdat ou dinge vir hulle interessant is, en hulle hoop dat as dit verouder, dit interessant sal word. Nou nie meer 'n beindrukbare tiener nie, sien ek hoe oud en koud alles is, hoe lelik daai blerrie gietsel is. Ek stap op met die trappe en dink "Damn, kan iemand nie bietjie kleur in hierdie plek bewerkstellig nie?". Daai kaarte is moer lelik, en aangesien ek al my mineraalformules jarre terug al vergeet het, is die eksotiese minerale regtig net stowwerige klippies. Maar die toppunt, die pièce de résistance en die rede vir die aanhaling aan die begin van hierdie post, is die bordjie wat in die mans badkamer hang. Dinge maak soms vir mens sin op 'n spesifieke tyd, en dan word daar reëls ingestel binne die gees van die tyd. Maar WAT, vra ek met trane in my spreekwoordelike blou oë, was die oer-oue gebeurtenis wat iemand destyds genoop het om hierdie bordjie langs die toilet op te plak?

Asseblief tog, iemand, haal dit af! Move with the times, maak plek vir nuwe mense en nuwe dinge! As ons eie land se geskiedenis ons een ding geleer het, is dit nie om te laat los van dit wat nou en eng is, en verandering en die uitdagings van nuutheid te omhels nie? Ek is die laaste om te praat, want in beginsel hou ek nie van verandering nie, maar wragtag! Generaal Eric Shinseki het gesê "If you don't like change, you're going to like irrelevance even less". Voor ons onsself in 'n seepbel van irrelevansie bevind, moet ons nie dalk sekermaak of "dis hoe ons dit nog altyd gedoen het" nie dalk 'n baie, baie slegte rede is nie?

Hemel op Tafelberg

2008-02-04T12:09:00.006+02:00

4 Februarie 2008

Huil die (engelse) leser!

Ja, liewe vriende, na 'n uitmergelende rondte van stemming waarin 'n oorweldigende SEWE mense hul stemme laat hoor het, is daar gevind dat Afrikaans (met 85% van die stemme) Die Taal van Keuse vir die SuperJaco blog is. Ek is stilweg verlig, want ek is darem so lief vir hierdie taal van my. In udder werds, sorry my inglish peeps, you is gonna have to brush up on your Afrikaans and get wif it, coz dis blog is staying in rock-spaaider-lêngwietsh!

Nouja, ek moet vuil kyke en snedige kommentaar verduur omdat ek KAMSTIG nie my blog gereeld genoeg update nie, so hiermee dan die vervolg van die SuperJaco blog! (dis baie exciting) Kom ons skop af met 'n staaltjie van 'n berg. Ja, SuperJaco het homself al-friekken-weer op 'n berg gaan staan en bevind. Hierdie keer het hy egter die maklike pad opgevat: Die kabel-karretjie. Oi...

Dit was 'n pragtige aand, die aand van 21 Januarie. Dit was Paul se verjaarsdag (wat hom 'n gratis besoek aan Tafelberg besorg het) en so is SuperJaco, Anita en Paul vreesloos met 'n bottel JC le Roux en drie cheap koeldrankglasies kabel-aangedrewe op teen skone Tafelberg. (Dis nou na almal in Pick & Pay vir ons gelag het oor ons so white trash is met ons bubbly en ons glasies). Bo gekom moes ons eers kompeteer met 'n Japanese/Koreaanse (?) toergroep wat, getrou aan die stereotipe, ALLES wou afneem. Van die grootste panorama (waarvoor ons onseremonieus van klippe afgestamp is om plek te maak) tot die kleinste blommetjie (waarvoor mens mooi moet kyk as jy loop, want die kans dat jy op 'n klein gehurkte mensie met haar kamera in 'n blom se stempel gaan trap is groot). Toe SuperJaco egter op die muurtjie gaan staan om te pose vir 'n foto, het hulle baie groot geskrik, geskree "Ooh! Danger!" en weggehardloop. Uitlanders darem. Waar was ek?

Die uitsig. Mensdom, was daai berg van ons darem nou mooi daai aand! Na ons ons bubbly uit cheap glasies (en die bottel) gedrink het soos dit white trash betaam, het ons bietjie gaan wandel om die sonsondergang te waardeer. En wat 'n asemrowende aand was dit nie. Met die vuurrooi son wat sak in die mis oor Kampsbaai aan die een kant, en die volmaan wat opkom oor Kaapstad aan die ander kant het ons ons vergaap (en onsselwers ook maar redelik Japanees gehou).

Dis dan nou net hier, net na jy stilletjies by jouself gedink het "Ek wens ek kon vir ewig hier bo bly" dat die Here besluit om jou op te vat op daai een. Ons begin hoor windgewaaide eggos van die public adress system by die kabel-karretjie stasie, wonder oor hoekom daar so min liggies aan is daar onder in Kaapstad, en met die hulp van 'n ingeligte persoon sit ons twee en twee bymekaar. ESKOM. 'n Akute geval van die immergewilde load-shedding het die onderste kabelstasie in duister gehul en (soos ons later eers verneem) die bewegende kabelkarretjies feitlik ontspoor met tientalle mense tussen Hemel en Tafelberg gestrand. Ons is hiervan salig onbewus, en gaan eet toe maar onmenslik slegte burgers in die restaurant met die verwagtig dat die krag sal aangaan en ons sal afgaan. Die bordjie sê dan immers "Last car down: 21:30".

Nodeloos te sê het 21:30 so eventful soos 'n vrydagmiddag by binnelandse sake verbygesnel en ons begin wonder wanneer hierdie episode gaan begin oorgaan van "amusant / avontuur / exciting" na plein "nie meer snaaks nie". Na ons baie filantropies ons gesogte sitplek in die restaurant opgegee het om in die tou buite die kabelstasie te gaan staan, was dit ook nie lank voordat daardie oorgang begin plaasvind nie. 'n Verwarde, simpel vrouemens wat dwaaslik deur iemand vertrou is om die publieke aankondigings te maak, het elke 5 minute luid gerapporteer op die gebrek aan vordering. Luidens haar is ons natuurlik "happy to hear" dat "our technicians have finished their work", dat "we're just doing a few tests" en dat "we will get everbody off the mountain soon". "Soon" is toe 'n relatiewe konsep, en 3 ure later was dit nog steeds "soon". Teen middernag se kant was ons almal gereed om die vrou te verwurg, want sy wil net nie sharrap nie, en te midde van die bibberende skare se haatvolle kommentaar, moes ons dan nog aanhoor hoe sy ons bedank vir ons geduld en hoe "everything is... umm... under control". Mense begin indruk voor in die ry, die stasie se werknemers is hopeloos onbevoeg, dit begin snerpend koud raak en die storie wil-wil net hand uit ruk. Teen hierdie tyd begin ons wens ons was maar van die mense wat in die karretjies vasgevang was, want al het hulle 'n horribale trouma beleef, is hulle ten minste al laaankal in hulle beddens besig om die lakens nat te piepie van post-traumatic stres. Natgepiepiede lakens is ten minste warm.

Lang, laaaaang storie kort: die tou het uiteindelik begin beweeg, die vrou met die interkom wat nog heel aand wolf skree kon uiteindelik met 'n skoon gewete vir ons "soon" sê, en ons het net na 01:00 se kant een van die laaste karretjies af gevang. SuperJaco het heel aand gestaan en mompel oor hoe Eskom en die Kabelkarretjie mense baie sterk bewoorde fakse gaan ontvang die volgende dag, maar toe die kabelkarretjie so in stille duisternis teen die berg afseil met die koel naglug op my gesig, kyk ek na die mense wat langs my staan. Paul se kop knik, en Anita druk (soos ek) haar gesig by die venster uit en geniet hoe die donker berg ruisloos onder ons verby gly. En ek dink: daar is slegter dinge in die lewe.

Ek neem die laaste uitsig in voor die karretjie in die stasie dock, en draai dan my rug vir eers op Tafelberg. Dis immers laat, en ek sien uit daarna om in my bed te gaan klim ..."soon".

___________________________________________________________

Die foto's in hierdie artikel is geneem deur Anita Adendorff van Inida Design faam. Besoek haar website hier.

Die Taal / Daai Taal / Die Taal

2008-01-25T15:12:00.005+02:00

25 Januarie 2008
Liefste Bloglesers

SuperJaco staan voor 'n swaar besluit. Interessante dinge begin weer in SuperJaco se lewe gebeur; dinge wat uiteindelik blogwaardig is (ja, die laaste paar maande het ek in soveel opsigte bloggerol (om die titel van Anita se blog blatant te gebruik) gedoen) en dus word daar 'n nuwe asempie in die SuperJaco blog ingeblaas. De diffikult diesieshin is dat I now hav new ienglish frends dat dont reed Afrikaans so good, and alsow I want de SuperJaco blog to be mor kosmoupollietin. Sow I am having to disaaid wedder I shoed start pousting in Ingliesh. Now dat are a hard diesishin biekos KLEURLIE I cant ekspress myself as goodly in Inglish as in Afrikaans. Alsow, Afrikaans humour and Inglish humour are not de same. If you are Amerikin, they happen to be spellt de sym way, but TRAS mie, they are not de same... or to use a big word, they is "different". Now I are waaay to lazy to translyt all my afrikaanse blogs, so here I am in a pickle. In a bind, a squeeze, a taait spot, op die horings van a dillemma, IN DIE KNYP!

Ok but seriously, folks (yeah right!), please use the poll on the right, or comment or mail or whatever if you happen to frequent this blog and express your opinion. I have just discovered the joy of writing in Afrikaans, and find it hard to have to abandon it. Will the SuperJaco blog still be the same in English? That are the kwestshin!

All the best from an airconditioned lab in Stellenbosch! (life's not all bad)
SuperJaco

Return of the Blog

2007-07-13T11:08:00.002+02:00

(Vrydag) 13 Julie 2007

Liewe, liewe vriende,

Vanoggend het ek in die stort gestaan en gedink (.... dis waar ek dink, ok...). Ek het gedink aan die menigte mense wat in die afgelope 9 jaar so 'n lang pad saam met my op die Bos gestap het. Ou vriende en nuwe vriende, julle het my gevorm en ek love julle!

Ok, so noudat die gay, Frodo & Sam-tipe oomblik verby is: WAZAAAAAP?!! Ek hoop dit gaan goed met ieder en elk! Ek was baie skaars die laaste 6 maande (in pen en vlees), maar wil graag weer die leisels optel en my skrywes hervat. Vandag se skrywe (eerlik soos die vorige stelling was), is egter die resultaat van die "Kamer-skoonmaak-in-die-eksamen" sindroom. Dis reg, ek het werk om te doen waarvoor ek nie lus is nie, en ewe skielik voel dit vir my baie belangrik om daai dingetjies te doen waarvoor ek nooit andersins tyd kry nie (Anita moenie lag nie, ek SAL my 3 bladsye skryf voor die einde van die dag!).

So waaroor gaan hierdie blog inskrywing? Man... nie veel nie. Dis eintlik maar net 'n "Hallo weer!" aan almal wat die moeite doen om nog so nou en dan hier in te val, en om 'n belofte van komende stories te maak. SuperJaco keer September se kant terug na Réunion eiland, waar ek seker is Avontuur vir my wag met 'n grynslag en gekruisde arms asof om te sê "I've missed you". Ek het dit reggekry om die laaste 6 maande deur te gaan sonder om een keer bo-op 'n berg te beland (sover ek weet). En die ironie van die saak is, die een keer toe ek actually opgewonde geraak het oor 'n beplande hike, het my kamerade klein koppie getrek as gevolg van ysige reën en bitter koue. Ek verstaan dit ook nie, maar dit daar gelaat.

SuperJaco het in die eerste semester van hierdie jaar klas gegee vir 96 lui derdejaars, en 12 bright honneurs studente. Nou ek is 'n groot voorstander daarvan om te leer uit ANDER mense se foute uit, maar in hierdie geval het dit toe nou nie so uitgewerk nie. Dis soos Calvin vir Hobbes sê: "Careful, we don't want to learn from this". Om my nuwe wysheid te deel met dié wat my leer-filosofie deel: Mens kan nie klasgee en werk aan 'n PhD gelyk nie. Dis 'n fisiese onmoontlikheid. Ek is seker as mens Newton se Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica of Einstein se Zur einheitlichen Feldtheorie gaan lees sal dit daar staan dat die heelal, sonder twyfel, sal implode as een mens vir langer as 27 minute gelyk probeer doseer en 'n PhD doen. DON'T DO THIS AT HOME!!! So daar het ek 5 maande van produktiewe werk aan my PhD verloor wat ek nou naarstigtelik (wel soortvan) probeer opmaak. My supervisors is ook natuurlik oorstelp met hierdie feit. ... sug... Het darem vanoggend 'n mooi stuk in Sagaria gelees wat my weer bietjie opgetel het. In fact, dis een van die coolste verse wat ek ken. Dis so presies hoe ek God ken:

"'For I', says the Lord, 'will be a wall of fire all around her, and I will be the glory in her midst'"

Nou maar toe (soos Henri altyd gesê het). Watch this space, ek het 'n storie om te vertel van 3 dudes en 'n chick wat vir ysterharde Nam aangevat het hierdie somer...

Arrie warrie maters!

Tot volgende keer, liefde altyd,

SuperJaco

iSod?

2007-04-13T17:57:00.005+02:00

13 April 2007
Hallo hallo hallo mense!

Ek gaan nie eers tyd mors op verskonings vir lang stiltes of sulke lawwe dinge nie. SuperJ is lekker besig deesdae, en sal binnekort weer 'n ordentlike post hier opsit. Vir eers wil ek gou, net gou, 'n wondering uitspreek oor die onomwendbaarheid van die iPod.

Ek is blykbaar die enigste persoon op die AARDBOL wat nie 'n iPod het nie. (Ek het darem al Crocs soos almal anders, maar dit daar gelaat). Die iPod. In my unieke posisie as buitestaander op die iPod fenomeen, het ek noudie dag met 'n paar terme opgekom wat ek graag met julle wil deel. Here goes:

"iSod" - Ek en die ander 3 sods op die aarde wat nog NIE 'n iPod het nie.
'iPlod" - Die blinde, unflinching, loodvoetige trance waarin almal met hulle iPods en oorfoontjies verby my stap.
"iProd" - Die poke wat ek geduring vir mense met iPods moet gee sodat hulle oë weer lewendig word, hulle oorfone uitval en hulle besef ek is actually besig om met hulle te praat.
"BiPod" - Wanneer iemand sy een oorfoon uitruk, jou kop teen syne vasdruk, die ander oorfoon in jou oor indruk en skree: "Luister gou hierna!"
"iNod" - Die knik wat ek gee terwyl ek terugskree "Dis nice!"

Die Réunion Chronicles 11 - "Homecoming Revolution"

2006-12-09T05:41:00.000+02:00

10 Desember 2006

Hallo almal!

My innige apologie aan almal oor my stilte van die laaste maand. Verskonings wil ek nie maak nie, maar die laaste maand of so was aansienlik meer lewendig as my vroeëre tyd hier op die eiland. Na meer as 3 maande hier het SuperJaco uiteindelik 'n boesemvriend ontdek, en nou, twee maande later, is die eiland en veral sy strande behoorlik rooi geverf! :-) Sy is van Skotland af, en heet Kirsty. Sy is so twee dae terug Skotland toe vir die feestyd. Hoe dit ookal sy, ek het great tye saam met haar gehad die laaste twee maande, en sy het vir die kort tydjie my lewe hier opgehelder, so ek voel nie eers regtig sleg dat ek nie my blog ge-update het nie :-) Seker almal sal verstaan.

So hier sit ek weer, soos 5 maande gelede, op die Air Austral vlug na die land van melk & heuning. Ek het so hittete die vlug verpas omdat die amptenare my bietjie ondervra het oor my visa wat 3 maande gelede verval het. My supervisor het darem vir hulle oor die telefoon kon verduidelik dat ek nie ‘n krimineel is nie… well… for the most part…

Wat sal ek dan sê van my eerste seisoen op die Franse eiland? Behalwe dat ek so ‘n bietjie geleer Frans praat het, verstommende scenery en ‘n aktiewe vulkaan kon sien en great mense ontmoet het, is die waardevolste ding wat ek in my tyd hier opgedoen het, perspektief. Wanneer jy vir lank weg is van jou huis en jou land, en dan nog boonop daagliks omgaan met, en leer van, mense van regoor die wêreld, begin sekere dinge nietig word, en ander word so helder soos kristal. Ek is geforseer om opinies te vorm oor dinge waaroor ek voorheen indifferent was. Ek het geleer dat mense eintlik nie so verskillend is soos hulle op die oog af mag lyk of klink nie. Dat mense graag wil vriendelik wees en wil liefhê, maar soms net nie die inisiatief neem nie. En almal word eensaam, maar wys dit op verskillende maniere.

Maar op ‘n meer praktiese vlak, en bietjie nader aan die been, het ek baie moes praat en dink en verduidelik van my land en sy wonderlike mense en natuur en kultuur. Maar ook van sy uitdagings en kwellinge. En ek daag nou elkeen wat hierdie lees uit om my op enige tyd hieraan te herinner: ek het ‘n verantwoordelikheid, ‘n “moral obligation”, en ‘n behoefte om ‘n positiewe bydrae te maak tot die ontwikkeling van my land en sy mense. Ek is by no means ‘n filantroop of ‘n Mother Theresa. Maar God het vir Moses by die brandende bos gevra: “Moses, wat is in jou hand?”. En so wil ek ook kyk na wat in my hand is, wat ek het om te gee, en dit neergooi op die heilige grond vir God om te gebruik tot die voordeel van ‘n nasie.

Dis diep, ek weet, maar as ek eers weer in my air-conditioned kantoor sit tussen dinge en mense wat ek ken en wat vir my bekend en gemaklik is, wil ek nie hierdie les wat ek geleer het vergeet nie. So ek verewig dit nou hier vir ieder en elk om te lees, en om my accountable aan te hou.

Ek sien uit na ‘n wonderlike 6 maande in die land van my hart, daar aan die suidpunt van donker Afrika. Ek keer in Julie 2007 weer terug na die eiland, maar tot dan gaan ek elke oomblik indrink en geniet! En moenie kommer! Al doen SuperJaco sy bes om avontuur te vermy, waarborg ek julle dat, soos altyd, avontuur my sal vind. Die Réunion Chronicles stop dan vir eers hier. Maar elke einde is net nog ‘n begin… watch this space…

Hoop om julle weer gou te sien!
My liefde aan almal,
SuperJaco

Die Réunion Chronicles 10 - "Geite"

2006-11-09T07:30:00.002+02:00

My dominee in PE, Oom Basie, praat altyd so van “geite”. Ek dink om ‘n “geit” te probeer definieer is om afbreek te doen aan die beginsel, ja die wesenlike konstruk van wat ‘n “geit” is. So hierdie post is sommer net ‘n versameling “geite” :-)

Geit 1:
Noudie dag, so rondom my 4de maand die eiland, is ek op die bus oppad na die weskus toe, toe daar by een van die bushaltes ‘n raserige klomp mans opklim. Ek gee eers nie veel aandag nie, maar mettertyd kom ek agter dat iets aan hierdie mans se Engelse aksent vir my bekend is. Dis in ‘n manier soos om die skip op die horison te sien na jy vir 14 jaar alleen op ‘n eiland is: jy dink eers jy verbeel jou. Maar dan kom daar duidelikheid wanneer hulle ophou Engels praat, en die een man vir die ander een sê “Djy, kô sta hier my broe”. Ek praat Die Taal luidkeels, amper soos ‘n mating call, en daar is groot heugelikheid soos almal besef dat ons nou hier ‘n SA kongregasie het! Die mans is ‘n lawaaierige klomp coloureds van die SA Vloot wat vir 2 weke op Réunion is, voordat hulle Congo toe gaan om daar te gaan vure doodslaan. Ek begin gesels met die lawaaierigste een van die lot, Nolan is sy naam. Ons praat land en sand oor die Kaap en oor Réunion, en oor hoe eie Die Taal aan ons is en hoe trots ons daarop is. Helaas moes SuperJaco toe nou maar besef dat “All that glitters is not gold”, en dit begin vinnig blyk dat hierdie seemanne nie net lawaaierig is nie. Hulle is plein kommin. Hulle is dronk en abusive en het maar geen respek vir die ander passasiers nie. Binnekort voel ek ek kan in my dop in kruip van skaamte, veral siende dat my nuwe Britse vriendinne al klaar deurgeloop het onder die manne se gegroetery en ongewensde kommentaar.
Op sy blog, “Kous se plek” (http://www.diekous.blogspot.com/) vertel Cobus van hoe hy na afloop van Aardklop besef het die Afrikaner is maar ‘n kommin spul. Kous, ek dink mens kry hulle maar oral in die wêreld. (By the way, het julle geweet dat die meerderheid moedertaal-Afrikaanssprekende mense in Suid-Afrika nie wit is nie?). Anyway, moral vannie storie is dat SuperJaco na ‘n rukkie maar net gewens het sy landsgenote moet van die bloeming bus afklim. Wat hulle toe uiteindelik gedoen het, maar nie voordat hulle twee stops te vêr gery het omdat hulle besig was om een of ander dame te terroriseer nie. Ai tog.

Geit 2:
Vandag het ek vir die eerste keer gevoel asof die tropiese somer hier is. Dit raak nou al stelselmatig warmer oor die laaste twee maande, maar vandag was spesiaal. Ek het uit my air-conditioned kantoor gestap en ‘n dik warm walm het my getref. En nie net was dit warm nie, maar ‘n motreen was besig om stadig neer te sak. Dit het later gevoel asof dit minder ‘n geval is van reen wat val, en meer ‘n geval van die lug wat net plein nat is. Het nog nooit so iets beleef nie. Ek is nogal jammer ek gaan die sikloon-seisoen mis. Sou dit nogal graag wou beleef. (Sien ek is nie baie avontuurlustig nie, maar vuurspuwende berge en 300km/h reenstorms doen dit vir my… vreemd)

Geit 3:
Meer as ooit vantevore is ek nou oortuig dat in hierdie lewe (yea, verily I sayeth unto thee), in hierdie lewe is dit wrintiewaar baie minder belangrik WAT mens doen, as saam met WIE jy dit doen. Het onlangs ‘n paar vriendinne hier gemaak, en ewe skielik het die lewe so klein bietjie meer betekenis. Jean Paul Sartre, die Franse filosoof, het gesê “Hell is other people.” Wel JP, soos meeste van die Franse, sit jy die pot so bietjie mis…

Geit 4:
Hmm… dit wil voorkom asof daar geen Geit 4 is nie. Wel, in daai geval sal ek vir eers groet. Daar is nuwe fotos op my web albums (www.picasaweb.google.com/jacokemp) vir die wat belangstel. Die links behoort ook aan die regterkant van die bladsy te wees, daar onder êrens. Ek wens julle almal wel! More oor ‘n maand keer ek terug na die Republiek met die vlam in my hart wat net deur ‘n homecoming bewerkstellig kan word.

Tot ‘n latere keer!
Liefde,
SJ

Die Réunion Chronicles 09 - "Vulkaan!"

2006-10-15T16:48:00.002+02:00

15 Oktober 2006

Hierdie staaltjie het homself nou al eintlik ‘n geruime tydjie gelede afgespeel (omtrent so twee maande terug). Maar die trauma daarvan is nog so vars in my geheue dat ek dit net moet deel.

Die storie begin in die donkerte voor sonop een Maandag oggend. SuperJaco sit en knip sy oë stadig agter die stuurwiel van die 4x4, en probeer uitfigure waar reverse is. Die mees steurende aspek daarvan om aan die regterkant van die pad te bestuur, is nie soseer dat jy aan die verkeerde kant van die pad is nie; mens raak redelik gou gewoond daaraan. Wat mens nooit aan gewoond raak nie, is om ratte met jou regterhand te moet wissel, en die venster met jou linkerhand oop te draai nie. Glo my, om die twee op die verkeerde tyd te verwar het spectacular gevolge. Hoe dit ookal sy, SuperJaco trek daar met die grote knewel van ‘n bakkie by die Universiteit se hek uit, en vat die pad oos. Want vandag gaan ons vulkaan toe! Nicolas kry my by die Volcanological Observatory, en hy ry teen die suidkus langs van sy huis in St Leu. Ek ry noordkus langs, en ons het beplan om mekaar half 8 by die Observatory te kry. Al wat Nicolas vir my gesê het, is dat ons ‘n vriend gaan help met ‘n paar lesings by die vulkaan, en dat ek sterk skoene moet aantrek. So, met sterk skoene en ‘n kamera kyk ek hoe die son opkom oor die see terwyl ek vulkaan toe ry.

Ek kry vir Nicolas en Vincent in Bourgh-Murat by die Observatory, en daar begin ek toe my eerste suspisie ontwikkel dat vandag dalk nie presies gaan verloop soos ek gedink het hy gaan nie. Beide Nicolas en Vince het HUGE rugsakke op hulle rue, en soek pakplek vir sakke kos en brood. Ek wil toe nou nie dom klink nie, so ek bly maar stil en Nicolas vat die stuur van die 4x4 gedierte oor by my. Ons weef ‘n stadige kronkelende pad tussen varings en dennewoude deur na die vulkaan toe. ‘n Paar spectacular foto-geleenthede doen hulself voor oppad, en elke nou en dan spring SuperJaco uit om toeris-toeris te speel. Die oggend is mistig, en uiteindelik stop ons by ‘n parkeerterrein in die middel van nerens. Die reën dreig, en terwyl Nicolas en Vince hulle grootseun skoene aantrek, wonder SuperJaco of hy dalk sy beanie moes gebring het. Almal is binnekort gereed, en ons begin ‘n paadjie stap wat skielik regs swaai, en deur ‘n swaar hek loop. Die mis is ‘n dik wittigheid, maar ek kom agter ons is besig om teen ‘n steil helling af te kronkel met ‘n kurktrekker paadjie. Vreemde skaduwees begin oprys van ver onder my af, en as ek diep in die mis intuur, kan ek my verbeel dat ‘n groot newel in die verte oprys. Skielik breek ons onder die mis deur, en ons bevind onsself op ‘n rotsbed wat lyk asof dit op ‘n stadium eers geklopte vla was voor dit eensklaps gestol het en in klip verander het. So ‘n entjie van ons af staan ‘n platterige rooierige vulkaniese cone, en ver…baie ver… rys die vulkaan op in die mis.

Na ons ge-rendezvous het met die klomp geoloë by hulle base camp ‘n paar honderd meter weg, word daar vir my ‘n rugsak en ‘n paar garden gloves in die hand gestop. Die rugsak? Vir my kamera. Die garden gloves? Vir die vulkaan. Dié van julle wat my storie oor “Crystal Pools” gelees het, sal dalk nou kan begin sien in watter rigting hierdie storie neig. Yup. Hier gaan ek teen ‘n friekken berg uit. Alweer. Ai, Here…

Ja so daar stap ons toe nou almal aan, maar SuperJaco verwonder homself soveel oor die amazing landskap dat die geleidelike opdraend hom nie regtig pla nie. Na omtrent 20 minute se stap bereik ons die voet van die hoof cone van die vulkaan. Teen hierdie tyd blaas SuperJaco erg, begin lae klere verwyder, en wens hy het sy asmapompie saamgebring. Of saam met sy asmapompie by die huis gebly. Dit is toe op hierdie tydstip dat Nicolas sê “You cannot be tired yet?! Zis is only ze beginning!”. Ek wil nog vir hom sê “Ja baie dankie, ek het so afgelei van die feit dat die vulkaan nog steeds hoër as ek is”, maar mompel toe maar iets anders. Ons beweeg aan, en soos gewoonlik, migreer SuperJaco na heel agter in die tou. By tye verdwyn die mense voor my oor rante en heuwels, en ek begin wonder of mens kan verdwaal op ‘n vulkaan. Ek gaan nou nie weer deur die hele delirium gaan waardeur mens gaan net voor jy neersak van weemoedigheid, en daar ‘n wit lig na jou toe aankom nie. Dit is goed genoeg gedokumenteer in “Crystal Pools”. Laat daar maar net gesê word dat daar weer ‘n paar keer was toe ek, as ek my gees gewilliglik kon oorgee, ek dit sou gedoen het. Nicolas het so ‘n paar keer ‘n bekommerde blik in my rigting gegooi, maar op een of ander manier het ek dit toe darem ook gemaak tot by die punt waar dinge bietjie begin afplat het. Na ‘n ruk sluit ek aan by die groep waar hulle sit en rus, en ‘n paar versnaperinkies hap. Ek aanvaar gretig handevol neute en droëvrugte en koeldrank van wieookal aanbied. Ek probeer my bearings kry, en reken dat ons nou op die noordelike rand van die vulkaan se krater, of kaldera, moet wees. Ek stap so entjie op, loer oor die randjie, en saam met die oorweldigende reuk van swawel, sprei die krater vloer voor my uit. Gmpf, dink ek terwyl ek besluit dat dit nie so spectacular is soos ek gedink het dit sou wees nie. Die spectacular deel is om te dink dat ek nou afkyk in die krater van ‘n aktiewe vulkaan. ‘n Rilling speel teen my ruggraat af, en ek keer terug na die groep.

Van daar af sou ek en Nicolas en Anthony ‘n self-potensiaal profiel (don’t ask) teen die berg af volg, en lesings neem elke 100m. Dit klink eenvoudig genoeg vir my, dink SuperJaco. Die “berg af” deel staan hom veral aan. SuperJaco se job is om op elke punt die elektrode op te pas terwyl Nicolas en Anthony met die kabel 100m verder teen die vulkaan afsukkel om te tweede elektrode tussen die klippe in te druk. Dan, sodra ek die sein oor die twee-rigting radio kry, pluk ek die elektrode en konnektortjies uit, en volg die kabel tot by die volgende punt, terwyl ek elke 2 meter die kabel ontkoek uit die vlymskerp vulkaniese rotfragmente uit. So verloop die middag toe nou maar, en SuperJaco verkyk hom aan die kras, verlate vulkaniese landskap. In Lord of the Rings praat Gimli van ‘n “labyrinth of razor sharp rocks”. Well, there you have it! Hierdie kon net sowel Mordor gewees het. Ons het ‘n baie ongemaklike lunch gehad op die skerp klippe. Nicolas moes toe nou uiteindelik op hierdie punt toegee dat hy my nie genoegsaam ingelig het oor wat die dag sou inhou nie, en Anthony en Nicolas deel hulle (meer as genoegsame) middagetes met my. Die proses het so voortgegaan heel namiddag lank, al strompelend af teen die vulkaan se rollende rotsbrokke. Later begin die vulkaan sy enorme skaduwee oor ons gooi, en ‘n lui windjie begin opsteek. Die vulkaan se skaduwee word lank, en geen van SuperJaco se sommetjies wat hy in sy kop maak aangaande die hoeveelheid daglig wat oor is, kom op ‘n gerusstellende antwoord uit nie. Uiteindelik is die lesings klaar, en ons bevind onsself aan die onderpunt van die vulkaan se oostelike flank. Daar knibbel ons gou ‘n paar lekkertjies, en ek voel ongemaklik omdat die gestolde lawa waaroor ek moet loop senutergend hol klink. Ek wil nie weet oor hoeveel leë magma-holtes ek my lewe gewaag het daai middag nie. Ten spyte van die bitter koue en die sakkende son, is SuperJaco se spirits hoog, baie soos dié van ‘n perd van sy huis ruik. Ons loop nou in die regte rigting.

Om en by ‘n halfuur se stap bring ons by die res van ons groep uit, wat lesings op ander dele van die vulkaan geneem het. Dis min of meer hier waar pretty much alles behalwe die vulkaan begin afdraend gaan het. Die rotse waaroor ons loop krummel en rol en skuur, en ons vorder pynlik stadig. Die koue maak my hande dooierig, en die vulkaan gooi nou ‘n laaste lang skaduwee oor die see. Ons stop erens, en almal ruk koplampies uit. Ek is op die punt om te sê “Julle KAN NIE ernstig wees nie!”, toe daar vir my ook ‘n koplampie in die hand gestop word. Na my rekening is ons nou aan die noordelinge voet van die vulkaan, en die pad is nog lank. Binnekort is die skemerte so sterk dat ons nie meer mooi kan sien waar ons loop nie en die koplampies word aangeskakel. Soos die donkerte absoluut word, beweeg ons al stadiger, stadig maar seker opdraend. Die groep split op, en agter my sien ek so nou en dan in die stikdonker nag ‘n liggie flits. Later raak dit onmoontlik om te weet hoe ver, of hoe lank ons al oor die moordende terrein loop, en SuperJaco begin tap uit reserwe battery krag. Ek besef dat dit nou ‘n geval is van “bly by, of bly agter”, want as jy hier stop, gaan niemand jou weer kry nie. So bly ek maar volg in die genadelose ligkringetjie van die ouens voor en agter my. Donker forms verduister die sterrelig links en regs van ons soos ons tussen dormante vulkaniese cones deurloop. As jy weet jy het geen keuse nie, en jy is verby moeg, begin mens se liggaam later motories beweeg; jou brein skakel af en jou voete volg die pad voor hulle. Ek voel later die bitter frustrasie van die manne rondom my, en besef hulle is net so moeg soos ek. Die nag en die klip kry nie einde nie, en ons is op.

Ek weet nou dat ons vir omtrent 3 ure in die donker gestap het, maar op daardie stadium het dit gevoel asof ons heel nag geloop het voor ons die liggie van die vuur soos ‘n baken voor ons sien flikker het. Base camp. Daar het ek aangekom, en daar het ek neergesak langs die vuur. Koud, honger, dors, en moeg tot in my siel. ‘n Bier van êrens af het my dors geles, en die vuur het my so bietjie ontdooi. Die res het in dribs en drabs by ons aangesluit, maar helaas kon ons nie lank bly nie. Ek en Nicolas en Vince moet nog die kronkelpaadjie na die parkeerterrein omtrent ‘n honderd meter bo ons aanpak. Die vooruitstig van ‘n klein bietjie rus het ons gedryf, en uiteindelik het ons dit uit die Enclos gemaak, en terug by die 4x4.

Op pad terug na die Observatory en Nicolas se kar toe het my kop al begin knik. Met groot onrus skuifel ek toe weer agter die 4x4 se wiel en, en dwing myself om wakker te word vir die uur se ry terug huis toe. Hoe ek dit deur al daai kronkelings in die donker af teen die berg gemaak het weet ek nou nog nie. Miskien was dit die kronkelings wat my wakker gehou het, want toe ek die snelweg tref het dit later alles uit my geverg net om my kop regop te hou. Benoude en aanhoudende gebed het my, na ‘n paar noue ontkomings, egter veilig in St Denis gebring. Soos ‘n zombie het ek die 4x4 gaan parkeer, die sleutels gaan bêre en opgestrompel na my huis toe. Hoekom doen jy dit, Jaco, kom die vraag by my op terwyl ek in my nagklere insukkel. Hoekom doen jy dit elke keer aan jouself as jy voor jou siel weet jy gaan afchop? Ek sug en sak my kop neer in die sagte kussing. Om te weet wat daar bo is, kom die antwoord. Om te weet…

Die Réunion Chronicles 08 - "Salazie & Cilaos"

2006-10-15T12:09:00.001+02:00

15 Oktober 2006
Hallo weer aan almal!

Welkom op my blog, julle venster op Réunion Eiland! Ek word gespook deur vreeslike skuldgevoelens en slaap sleg in die nag, want ek het al so baie stories en dinge belowe hier op my blog, en ek skryf so min. So nou ek het besluit om die blog so bietjie op te dollie, te danke onder andere aan Google wat vir Blogger oorgekoop het en nou vir my bietjie meer funksionaliteit bied! Hiermee saam volg dan van die staaltjies en dingetjies waarvan ek lankal moes vertel het. Geniet dit! Ons begin terug in goeie ou SA:

Teen die oostelike hange van die Drakensberge, ‘n entjie van ‘n dorpie met die naam “Underberg” in KwaZulu-Natal af, in ‘n kliewing in die rots, lê die Sani Pas. Dit is na gerugte die hoogste pas in Afrika, en eindig op 2873m bo seespieël by die Lesotho grenspos en die manjefieke Sani Top Chalet: “The Higest Pub in Africa”. Twee keer in my lewe het ek al die geweldige voorreg gehad om half-verkluim in die sneeu aan die bokant van daardie pas te staan en af te kyk na die onderpunt amper ‘n kilometer nader aan seespieël. Maar as ek ooit gedink het ek het ‘n konsep van hoogte, of enige begrip van diepte het ek dit op hierdie eiland spoedig en spektakulêr verloor.

Die kaartjie hier links gee ‘n rowwe idee van die uitleg van Réunion. St Denis is die hoofstad, waar ek bly. Aan die oostekant lê Piton de la Fournaise, die aktiewe vulkaan. In die westelike sentrale deel lê die drie “Cirques”; ingesonke oorblyfsels van Piton des Neiges, die dormante vulkaan wat ook die hoogste punt op die eiland vorm teen 3070m bo seespiëel.

Een van die dinge wat ek vir mense vertel van die eiland, veral van Cirque de Salazie en Cirque de Cilaos, is dat ek nie vir jou kan verduidelik hoe dit lyk nie. My foto’s kan nie eers vir jou wys hoe dit lyk nie. Voor jy nie onder ‘n krans gestaan het wat soveel hoër is as enigiets wat jy ooit in SA sou kon indink nie, kan ek nie vir jou beskryf wat hier aangaan nie. Mens se brein het net niks om dit mee te vergelyk nie, en dit gaan, heel letterlik, jou verstand te bowe. Maar ek sal my bes probeer J. Die fototjies sal dalk so bietjie help. My beste beskrywing sover is: “Jurassic Park”. Jy beweeg in die Cirques in, en verwag om enige oomblik tussen die reenwoud-bedruipte kranse ‘n Pterodactyl te sien oorswiep. Die cirques is enorme ruwwe landskappe van tropiese woud en bamboes en klip en baie, baie watervalle. Die “wande” van die cirques is so steil dat mens verwonder staan oor hoe die plantegroei dit regkry om daaraan vas te klou. Op die platter dele (“plat” is ‘n relatiewe begrip in hierdie wêreld) kry jy die “Ilets”, die klein informele nedersettingkies; oorblyfsels van ontsnapte slawe of marrons wat in die 1700’s hierheen gevlug het van hulle plantasie-eienaar base af. Daar is ‘n paar groter dorpies in die Cirques de Salazie en Ciloas, maar geen in Mafate waarvan ek weet nie. Die Cirque de Mafate kan net deur voet bereik word, en is dus steeds die domain van die Créole locals en hikers wat daar gaan stap. Die dorpies van Hell-Bourg en Ciloas is redelik groot op die toeriste mark gemik, en dis great plekkies om deur te stroll en die toeriste ding te doen, kompleet met poskaarte en t-shirts en whatnot.

Teen die hange van die Grand Benare, deel van die dormante vulkaan, klou die Ilet des Trois Salazes vas. Dis ‘n miniskule settlement met ‘n handjievol mense wat permanent daar bly, en alles wat hulle nodig het te voet by die berg moet op-piekel. Dis hier waar Yannick my vir die eerste keer heen gevat het om Tisane, of tradisionele kruietees te gaan probeer. Dis ‘n woeste driekwartuur se gekinkel teen die berg op om by ‘n rickety open-air kombuisie aan te kom waar die tees verkoop word. Die fotos sal die prentjie dalk duideliker verf as wat ek kan beskryf, maar die mense daar bo teen die berg is wrintiewaar …umm... interessant. Die tee is uitstekend, however! :-)

Nouja, ek kan nog baie vertel, maar ek gaan julle een vir een begin verloor uit skone verveling, so ek stop hier vir eers. Voel vry om deur my foto album van die Cirques te gaan blaai vir nog fotos! Die link behoort hier teen die regterkant van die skerm te wees saam met ‘n paar ander foto albums. Ingeval jy dit nie kan kry nie, die link is

http://picasaweb.google.com/jacokemp/RUnionTheCirques.

My beste wense en liefde vir almal van julle!
Hou die blink kant bo, stywe lyne, allesvanniebeste….al daai
Liefde,
SuperJaco

Die Réunion Chronicles 07 - "Scorpio, Marmite en die Psalmdigter"

2006-09-18T19:45:00.002+02:00

18 September 2006

Die verskietende ster vang my oog, en my kop swaai op om te sien hoe hy geelwit brand en 'n ligstreep deur Scorpio se stert trek voor hy uitbrand naby die berg se donker silhouette. Scorpio hang onverstoord kop onderstebo en volg vir Jupiter grond se kant toe. Hier op 20° suid duik die suiderkruis maar laag, en al wat nou uitsteek bo die horison is die wysers wat verward na niks wys nie.

Ek staan op my balkon, maar ek drink nie appelkoostee nie. Ek luister na Johnny Clegg wat sing "Hold me close Africa, fill my soul Africa, let me grow old Africa, don't let me go Africa, remember me...". Ek het nou gekuier saam met die kosmopolitaanse groep vriende wat ek onlangs begin maak het. Soos Johnny Clegg in daai selfde song sê "some England, some France, some Germany". Shame, Kirsty, een Britse meisie, het na een maand op die eiland nou finaal ingegee. Sy geniet dit glad nie hier nie, en vlieg more-aand huis toe. Ons gaan darem bietjie van 'n afskeid-kuier hou vir haar. Anner Kirsty, however (ja daar is twee van hulle), was die naweek Mauritius toe, waaroor ek baie jaloers is. Maar dis ok. Elke hond kry sy dag. SuperJaco het sy oog op 'n boot wat oos vaar, en mag dalk net later in die jaar op hom hop :-)

So terwyl ek nou skryf, laat ek julle voorstel aan van die dinge wat ek hier in my kamer aanhou vir die pret, plesier, die wis en die onwis! Heel eerste moet ek julle voorstel aan my "Ours de l'Or", of Goldbären soos ek hulle geleer ken het. Hulle is squishy, kleurvol en het gemaak dat EK nie na 'n maand wou huis toe gaan nie. Dis reg, vir lank was my grootste vreugde op hierdie eiland die divine Haribo sweeties wat ek 10 jaar terug vir die eerste keer geproe het. Hulle is regtig baie pret, en totaal addictive.

Tweedens is daar my mousepad. Die mouse wat Hanno so gawelik (is daar so 'n woord?) vir my verskaf het, werk nie op my tafel se oppervlak nie, so ek moes 'n mousepad fashion. Toe ek vind dat papier goed werk, moes ek darem net seker maar dat ek nie my mousepad papier verwar met enige ander papier nie. So toe decorate ek hom so bietjie. Hiermee dan my mousepad.

Derdens is daar een van my twee baie waardevolle besittings. My bottel Illovo stroop, en my botteltjie Marmite, reguit van die Land van Melk & Heuning af! Ek was maar nog altyd 'n sucker vir 'n stroop broodjie, en Marmite... wel... wat kan mens sê as jy grootgeword het daarop? Dis in my DNA.

Waar trek ons nou? Vierdens? Ja. Vierdens het ek onlangs vir my 'n boek aangeskaf wat ek net moes hê. Het dit al die pad van Ingeland af laat ship. Ons roep hom "The Dangerous Book for Boys". Ask no questions, hear no lies. Toe my laerskool juffrou my laasjaar na 12 jaar weer sien, het sy diep in my oë gekyk en gesê "I'm searching for the boy I knew in this man.". Laat ons maar net sê ek probeer dieselfde doen...

Vyfdens (Ek is tempted om te sê 'n partridge in a pear tree, maar dis NIE wat dit is nie), vyfdens is daar die fout wat ek gemaak het. Ek het besluit 'n man het darem so 'n bietjie hardehout nodig, so 'n bietjie vuurwater om sy binneste so dan en wan mee warm te maak. Dit opsigself is nie die fout nie. Die fout is dat ek toe met die "When in Rome..." konsep in my kop vir my 'n bottel van die local rum gaan koop. Was ek nie nou in goeie geselskap nie, het ek gesê met watter onaangename vloeistof dit vergelyk. Ek het darem gevind dat dit met 'n fraai blou flammetjie brand. Baie meer pret as om dit te drink....TRUST ME!

Nouja, laat ek verkas. My supervisor wil hê ek moet more 'n seminaar bywoon, en daar gaan allerhande grootkoppe daar wees, en ek gaan actually een van daai vertaler-oorfoontjies dra soos wat hulle by die United Nations gebruik.... BAIE cool...

My liefde aan almal. In Psalm 16 skryf David
"As for the saints who are on the earth, they are the excellent ones, in whom is all my delight."
In julle mense "is all my delight"!
Liefde,
SuperJaco

Die Réunion Chronicles 06 - "Die man in die wit rok"

2006-09-05T13:27:00.000+02:00

05 September 2006

Dit was onder ongewensde omstandighede dat ek laasweek vlugtig in Suid Afrika was. My oupa is so twee weke gelede oorlede, en ek het Baai toe gekom vir die begrafnis. Was goed om weer in die land van melk & heuning te wees, though.

So staan ek toe nou Sondag in die tou daar op Johannesburg Internasionale Lughawe, gereed om in te check vir my vlug terug na die eiland toe. (Dis nou na ek 'n uur gelede uit die tou uitgeval het, 'n bier gaan drink het by die Domestic Terminal en toe maar weer kom inval het). Die tou beweeg darem nou, en mense van alle shapes en sizes en nasionaliteite check hier voor my in. Onder andere staan daar die man in die wit rok rond. Nou SuperJaco kry Moslems op lughawens baie jammer, want in die huidige internasionale klimaat van anti-terrorisme, word die arme mense darem maar aan baie vooroordeel onderwerp. So SuperJaco smile maar vir die man in die wit rok, en gee nog 'n treetjie vorentoe in die ry. Net voor ek uiteindelik die voorpunt van die ry bereik, kom staan Man in Wit Rok langs my. Na ons bevestig het dat ek nie Frans verstaan nie, begin Man in Wit Rok vir my in gebroke engels iets verduidelik van hom en van Réunion en van 'n vriend van hom op die eiland, en van die groot rooi toksak in sy hand. Na ek hom oortuig het dat ek nie 'n idee het wat hy sopas gesê het nie, probeer hy weer. En met totale verslaenheid besef SuperJaco dat Man in Wit Rok wil hê dat ek namens hom hierdie rooi sak tussen my bagasie Réunion toe moet smokkel sodat sy buddy dit daar op die lughawe kan kom oplaai. Ek val amper op my swaargelaaide rug. Ek maak dit toe in geen onduidelike terme vir hom helder dat daar nie 'n manier is ek vat nog ekstra bagasie nie.

Ek staar die Man in die Wit Rok agterna terwyl hy met teleurgestelde skouers uit die ry uitval en in die lughawe skares in verdwyn. En ek dink by myself "Wat de friekken hel het jy gedink, dude?" Ek meen om 'n slagoffer van prejudice te wees is een ding. Maar om so stupid te wees as om in volle Muslim drag, met die herinnering van die Londen Scare nog nie eers koud in die wêreld se gedagtes nie, op 'n internasionale lughawe vir 'n totale vreemdeling te vra om 'n ongemerkte stuk bagasie namens jou op 'n vliegtuig op te smokkel verdien een of ander toekenning van totale onnoselheid!

SuperJaco check toe maar in, en probeer sover hy deur die counters vorder nonchalant lyk terwyl hy die buiteland vir die volgende 3 maande invaar met 'n visa wat oor 48 uur verval...

Die Réunion Chronicles - Interlude

2006-08-25T07:32:00.004+02:00

25 Augustus 2006

Heelhartige groete vanaf die eiland!

Met 'n skaamte-skok besef ek vanoggend hoe lanklaas ek my blog ge-update het. Helaas het ek nou ook nie baie tyd nie, aangesien ek bietjie werk het om te doen. Ek wou sommer net gou my kop hier in die kuberruim uitsteek en bevestig dat ek nog skop, en dat dinge voor die wind gaan! Vir dié wat nog leesstof soek, moenie kommer! In SuperJaco se storie-kis lê 'n hele armvol stories wat wag om vertel te word! Stories van eindelose kranse, reenwoude en watervalle. Stories van swawel-riekende lawalandskappe en 'n rustelose vulkaan. Stories van rastas en kruietees in die wolke. Seestories van diepblou waters wriemelend met koraal en tropiese visse, dolfyne en walvisse. Stories van my ontdekking van die die eiland en sy kos, sy musiek en sy mense.

So moet asseblief te ver gaan nie; kom gooi so nou en dan 'n vlietende draai. Daar is baie om oor te gesels...

Liefde altyd,
SuperJaco

Die Réunion Chronicles 05 - "Pasta"

2006-08-06T21:07:00.000+02:00

4 Augustus 2006

Ek vrees die eindtye mag dalk nie vêr wees nie. Dis reg, vriende, SuperJaco het vanaand vir die eerste keer in sy 26 jaar vir homself pasta gemaak. Op skool, as daar pasta geëet is in ons huis, het Jaco (ja, toe was ek nog net Gewone Jaco) hom maar eerder gewend tot ‘n broodjie of ‘n pie, maar pasta het hy vermy. Dis nie dat SuperJaco uit beginsel uit nie pasta eet nie. Anel sal weet; sy nooi my een aand al te vriendelik om by haar te kom eet daar in Huis Div. Ek het haar selfs gehelp om die pasta voor te berei, sonder enige kommentaar. Dit was eers aan die einde van die maaltyd dat ek haar wys daarop wat ‘n groot eer dit is dat iemand wat nie eintlik pasta eet nie, dink dit was uit die boonste rakke! Baie dankie Nella, dit was great! Toe ek Universiteit toe gekom het, het almal snedig opgemerk hoe die feit dat ek self sal moet kosmaak, en arm gaan wees, my sal dwing na pasta toe. Wel ‘n groot vet “whê!” vir almal van julle! Ek het my 7 jaar as student oorleef sonder om een enkele keer vir myself pasta hoef te gemaak het (te danke natuurlik aan my liefde vir thai kerries, kaasbroodjies en KFC).

Maar helaas, soos die reënwoude van Sentraal Suid Amerika val helde ook maar, en soos die Ingelse sê “Necessity is the mother of…pasta”. SuperJaco se yskas hier op Réunion is min of meer van die proporsie dat as jy jou hand indruk en ‘n vuis maak, jy nie jou hand kan uittrek nie. So dit beperk die hoeveelheid bederfbare voedsel wat ek daar kan aanhou beduidend. Behalwe daarvoor is ek meer as 5 maande gelede deur my immer-betroubare beursgewers betaal, so ontbyt in die vorm van gerookte salm met roomkaas en capers en melba toast met kaviaar is ongelukkig uit. Dan, uiteindelik, is daar die feit dat ek slegs twee warm plate in die kombuis het om kos op voor te berei. Twee warm plate wat ek natuurlik met die hele vloer van die koshuis deel. Geen oond, geen microwave. Twee plate. Een vloer. Die wiskunde is doenbaar.

In die lig van bostaande beperkings, moes SuperJaco toe nou maar pragmaties te werk gaan en koste, voorbereidingstyd, voedingswaarde en vol-strontgeit teen mekaar opweeg. Laasgenoemde sneuwel toe onseremonieus, en SuperJ skaf vir hom ‘n pak Tagliatelle aan. Ek dink nie ek wil verder daaroor praat nie…

Die Réunion Chronicles 04 - "Aardklop"

2006-08-01T18:40:00.000+02:00

1 Augustus 2006

Aahhh… Augustus. Ek voel ongemaklik om een seisoen bo ‘n ander te stel. Ek wil nie ondankbaar wees vir die vreugde en son en see en goeie tye van somer wanneer dit winter is nie. En ek wil nie kla oor die hitte, of vergeet hoe lekker ‘n glasie port op ‘n koue reënerige wintersaand is in die snikhete van somer nie. Maar ai, Augustus. Is dit darem nie die maand waarin die Kaap se winter op sy lekkerste is nie? Wanneer, as ons gelukkig is, die sneeu op die Pieke kom lê, en ‘n skare kinderlike studente die Franschoek Pas in-duiwel op soek na bietjie sneeu-sports? Wanneer dit vir weke aaneen reën, en dinge soos rooiwyn, pizza en drukkies net soveel lekkerder is nie? Wanneer Scorpio die naghemel majestueus oorneem, en die sterre en die Melkweg op hulle helderste is nie?

Het enigiemand dit beter verwoord as dDisselblom wanneer hulle sê:

“…en die Aardklop onder my kop
en ek hou jou dop
want jy's nie van hier...
En waar ek ook heen mag gaan
(wat ek sien, wat ek ruik
wat ek na verlang)
Vat ek die vlag met my saam.
En as jy my wil verstaan
(hoe ek dink, hoe ek droom
hoe ek kan verlang)
Kyk na my land en my taal.
My hart sê ek moet gaan
na 'n plek waar mense my verstaan
ek hoor hoe praat hul Afrikaans
en Aardklop kom my haal…”

Ja, vriende, SuperJaco is bietjie homesick. Eintlik nie soveel homesick as net van voor af halsoorkop verlief op die pragtige, unpretending, blote skoonheid van my land. Hierdie post gaan nie oor Réunion nie. Dit gaan oor wat Réunion in my herwaak (is daar so ‘n woord?) het. My bors swel elke keer as iemand my uitvra oor my land, en dan praat ek met woorde gebore uit die Aardklop wat deur my are pols. Die pols van die klippe waarteen ek my knieë stukkend geval het as kind op die plaas. Die pols van die waterstrome waaruit ek gedrink het. Die pols van die grond waarop die bloed van my bloed vir generasies gestort is. Hoe kan een plek my hart en wese so gevange hou? Dit wis ek nie. Wat ek weet is dat, soos ‘n great song sê:

“The dust on my boots and the rhythm of my feet and my heartbeat say ‘Africa!’ ”

Die Réunion Chronicles 03½ - "Winter?"

2006-07-27T14:24:00.000+02:00

27 Julie 2006

Net gou 'n vinnige tussenwerpsel: daar is darem iets te sê oor die weer op hierdie eiland. Ek is nou in die hartjie van winter hier, en dit lei my om te glo dat Réunion slegs twee temperature het: Warm, en Baie Warm. Dit word net nooit koud hier nie! En aangesien ek in Desember terugkom sonnige SA toe, laat dit laat my keel skoon droog raak as ek dink dat ek dalk vir die volgende 2 jaar geen winter gaan hê nie! Want sowaar as vet, watookal hierdie seisoen is, dis nie winter nie.

En dan is daar die eienaardige tropiese reën. Hier is daar nie 'n verskoning nodig vir dit om te reën nie. Geen voorvereistes soos wolke of afkoeling of sulke aanvaarde meteorologiese oorsake word benodig nie. O nee. Hier kan dit in die snikhete van die dag ewe skielik uit die blou lug uit begin sous. Ek slaat my oge op na die berge en die blou, blou lug en wonder: "Wat de hel?!". Let byvoorbeeld in hierdie foto op die reendruppel op die lens. Dit was op hierdie dag dat ek begryp het waar die uitdrukking "uit die bloute uit" vandaan kom!

----------------------------------------

Julle sal my nie glo nie...ek het nounet klaar die boodskap geskryf, of dit begin sous buite my venster. Ek stap uit om te gaan kyk, en wat is die eerste dinge wat ek sien?

Die maan...

Die Réunion Chronicles 03 - "Dinge wat 'huff & puff'"

2006-07-25T15:22:00.000+02:00

24 Julie 2006

Hallo hallo hallo! Ja, SuperJaco leef nog en het nog nie vergaan hier op die vreemde Franse eiland nie! Dis nou al amper twee weke sedert my vorige post, en ek wil my posts te vol stop nie, so ek sal my jongste wedervaringe in sarsies met julle deel, chronologies georden en gegroepeer volgens tema! En colourcoded! Hiehiehie!

Eerstens wil ek net sê dat Superman nooit bedoel was om Frans te praat nie. Dit werk nie. En as Kevin Spacey vir “Klagk Kent” aanspreek as “Seupegmen” voel SuperJaco sommer of hy van sy eie super powers wil verloor. Ai. Maar dit was aangenaam dat die Cooldudes my genooi het vir die fliek, en ek het die aand saam met hulle geniet (al het dit ‘n gedetaileerde uiteensetting ingesluit van die meriete van Britse dames bo dié van Duitse dames vir die doel van…ummm…vleeslike afleiding…)

Ek staan een aand op my balkon en werp my gedagtes oor die berge en die see toe lang Cooldude my aanroep van sy balkon aan die ander kant van die koshuis af
“JACO!!! DO YOU WANT A SMOKE?!!”
Ek wys sy offer vriendelik, maar noodgedwonge luidkeels van die hand.
“BUT COME OVER FOR A BEER THEN!!!” kom sy antwoord. En SuperJaco is, contrary to popular belief, net ‘n mens. So ek syker af na kamer 518.
Daar gekom vind ek Cooldude in die geselskap van Guillaume (wat by the way, uitgespreek word as “Ghiehom”…vir die onopgevoedes…en ek). Ek word bier na bier aangebied en die aand is gesellig met reggae in die agtergrond. Later sluit Adama van Senegal by ons saam, saam met haar vriend, ons noem hom Annerdude. Binnekort begin Guillaume, Cooldude en Annerdude iets rook wat SuperJaco baie goed weet nie jou gewone straatvariëteit tabak is nie. Ek en Adama weier weereens polite, maar my oog val op die didgeridoo wat in die hoek van Cooldude se kamer staan. Toe Cooldude agterkom ek kan die instrument so bietjie speel, gryp hy sy Afrika trom, en ek gryp die “doo”, en daar begin ons ritme flans wat ons almal saamsleur na uitgestrekte savannas en kampvure in die nag…

In my tweede week op Réunion het ek twee dinge van Cooldude geleer. Eerstens, dat sy naam eintlik Boris is, en tweedens, dat hy nie die enigste ding op hierdie eiland is wat stook nie. Om 04:00, plaaslike tyd, die oggend van 20 Julie, het die vulkaan, Piton de la Fournaise, aan die oostekant van die eiland sy jongste uitbarsting begin. Dit was ‘n kleinerige uitbarsting, met twee fissures wat oopgemaak het om lawa-vloeie na die suidweste te produseer. Hieroor is SuperJaco natuurlik in ekstase, maar baie gefrustreerd, aangesien spesiale toestemming gegun moet word vir iemand wat die vulkaan tydens ‘n uitbarsting wil besoek, en ek sedertien nog geen kans kon kry om die spektakel te gaan waarneem nie. Laas wat ek gehoor het, was een die fissures gister, 23 Julie nog aan die vloei. Aangesien dit ‘n relatief klein uitbarsting was, hoop ek maar dat daar nog sal wees, en dat die berg nog nie sy volle glorie vir ons gewys het nie…

Vir eers sit ek in St Leu, in ‘n strandhuis aan die westekant van die eiland met ‘n uitmuntende 12 jaar oue whiskey in my hand en kyk ‘n Franse fliek. Maar dit, soos hulle in “The Neverending Story” sê, is ‘n ander storie, en moet op ‘n ander tyd vertel word…

Die Réunion Chronicles 02 - "Vuurdoop"

2006-07-12T14:26:00.000+02:00

11 Julie 2006

Dit kom tot my dat oor taalgrense, kultuur-mure en nationaliteite heen, sekere dinge universeel is tot menswees. Sekere dinge kan jy nie met ‘n stok uit die mensdom uitslaan nie. En een van daardie dinge, soos ek vanaand eerstehands ervaar het, is inlywing.

Dit is nou 22:50, en ek sit in my kamertjie in die Cité Internationale en luister hoe die wind deur die palms raas. Die deur tot my balkonnetjie hier op die 6de vloer is oop, en die koel aandlug vloei in tot lavenis van die dag se taai hitte. Die hitte het my eergisteraand soos ‘n nat, dik muur getref toe ek van die vliegtuig afklim op Roland Garros lughawe in St Denis. Daar het ek ‘n halfuur in groeiende ongemak en ongeduld gewag vir iemand om my op die lughawe te kom haal. Nadat ek uiteindelik via die helpdesk probeer het om my gasheer te bel, daag daar ‘n skraal dametjie met die naam van Julie op. Gelukkig is SuperJaco heel skerp, en het hy ‘n halfuur gehad om op te let hoe die Franse mekaar soengroet as hulle mekaar ontmoet. Ek weet dat dit vir die Franse ‘n geweldige sosiale wanpraktyk is om hierdie gebruik verkeerd uit te voer (deur byvoorbeeld eers regs te soen as jy links moet soen, of om meer of minder as die aanvaarde hoeveelheid kere te soen), so ek het opgelet hoe ander mense dit doen en gebêre agter in my kop. So toe Julie al nader en nader kom kliek SuperJaco “aaaahh….ek sien” en doen toe die ding flawlessly en met oorgawe.

Saam met Julie en haar magdom vriendinne en een vriend, is ek (toegeplak met rooi, wit en blou strepe), die strate van St Denis in om die allemintige sokker wêreldbeker eindsege tussen die brawe, vreeslose magtige (ens ens) Franse, en die gehate, euwel, patetiese (ens ens) Italianers te gaan kyk in ‘n pub. Wat ‘n geween en gekners van tande het daar toe nie na afloop van die verloordery opgeklink nie! Natuurlik het Anthony (die een dude, en dosent by die universiteit) gereed gekom vir net so ‘n gebeurlikheid, en gesorg dat hy ‘n Italië hemp onder sy Franse hemp aanhet. “Traître!”

Anyway, genoeg van sokker, ek is die volgende dag na die universiteit geneem. Julie verseker my dat die Réunion kampus die mooiste van al die Franse kampusse is. En sure, dis nice…but nothing beats home sweet home. Dink nog steeds die Bos is mooier! But who am I to judge. Enigiemand wat al die stukkie uit “Asterix & the Twelve Tasks” gesien het wat gaan oor die administratiewe gebou sal weet hoe die res van my dag verloop het: Kry vorm Y by Counter A, loop na gebou B en kry ander vorm by Counter C. Vul halwe vorm C in, en gaan dan na gebou E om stukkie papier D te kry. Val dan weer by queue X in by oorspronklike Counter A, net om vorm C klaar in vul, en sleutels by Gebou F te kry, maar met ooreenkoms dat persoon Z in gebou K eers die inventaris moet invul waarna stukkie papier D dan moet terugkom na gebou B. Als in Frans. Gelukkig het Magalie, ‘n student by die Geografie departement verantwoordelikheid vir my geneem en my deur die hele proses gehelp. So het ek toe darem verblyf gekry. SuperJaco het met ‘n baie (regtig baie) swaar tas van Die Republiek af gekom, maar in daardie tas was NIE ‘n kombers nie, en so moes SuperJaco toe maar sy eerste aand in sy nuwe blyplek onder die dekking van ‘n los gordyn deurbring. Soos ek altyd sê “What doesn’t kill you, makes you stronger!”, en hier is ek nog steeds!

Die views vanaf my kamer se balkonnetjie, en die venster net buite my deur aan die einde van die gang is egter glad nie te versmaai nie!

Vanoggend het bestaan uit laatslaap, stort, skeer in ‘n wasbak sonder ‘n prop (of selfs ‘n holte vir ‘n prop…’n tandeflos boksie het eventually die gat toegestop gekry), en ‘n vinnige draai by die Geografie departement waar ek vlugtig op die internet verkeer het. Daarna moes ek vanmiddag maar my vlerke sprei en die stad in neuk op soek na ‘n shopping centre, aangesien ek geen kos of belangrike dinge soos “papier hygenique” gehad het nie :-). Bus nommer 10 het my uiteindelik tot by die Carrefour (iets tussen ‘n Makro en ‘n Checkers) geneem waar ek my shopping kon doen). Ek het net klaar my aandete van uitmuntende Franse brood met Franse kaas en Britse botter (sal maar stilbly van die Britse botter: these French are crazy) gehad, toe Magalie aan my deur kom klop en vra of ek haar en die ander mense in die gang wil join vir aandete in die kombuisie.

Daar gekom het ek maar oudergewoonte ingeval by ‘n groep mense waarvan ek nie ‘n woord verstaan nie, en ek het maar in die hoekie gestaan en luister en brokkies van die Frans probeer uitpluis. Later het daar kort na mekaar twee ouens aangekom wat ek duidelik kon onderskei as die “cool dudes” van die groep. Die een in ‘n wit maak-my-sterk-lyk hempie met confidence en bravado en baie gepraat; die ander ‘n lang, maer stil knaap wat my hand woordeloos geskud het, my aangetuur het, en toe my vir die res van die aand geignoreer het. Ek het saam met hulle gekuier, ‘n paar vrae beantwoord, ‘n glas vol (walglike) Franse pastis (iets soos flou geel Sambuca) gedrink, en verder maar gestaan en luister. Voor ek nog die rigting van die gesprek kon bepaal word ek bewus dat die glas rum en suiker en lighter wat na vore gebring word vir my bedoel word. Die rum word geweeg en te lig gevind en aangevul. Ek onderskei toe nou dat, sodra die suiker in die rum opgelos is, en die rum aan die brand gesteek is, ek met my hand oor die bek van die glas die vlam moet smoor en dan die rum moet down. “Welcome to Réunion” word daar vir my gesê terwyl die rum blou begin brand en die lig afgeskakel word sodat die flikkerende pers tonge uit die glas in my hand die kamer spookagtig verlig.

So dis toe nou met die modified Molotov Cocktail in my hand dat ek toe nou die saak betrag rakende die mens se liefde vir inlywing. Die krag daarvan besef ek toe eers later. Vir eers is daar die ding in my hand. Nou ek is seker dat hierdie konkoksie veronderstel was om my af te skrik en miskien selfs te embarrass. Maar sien, sekere van ons lesers sal weet van die ou voorliefde wat ek in my jongdae gehad het van sterk drank aan die brand te steek en flaming te drink. Dis ‘n kuns wat ek pynvol bemeester het, en so toe Magalie vir my sê “You are not obliged” kon ek maar net vir haar smile en knipoog. Hand op glas, glas geskud, rum gedown, baard afgevee, en ewe skielik is die grappie nie snaaks nie, en word ek met goedkeurende smiles en kopknikke begroet. Na ‘n rukkie knik die skraal Cooldude na my en vra vir my of ek OK is. Ek verseker hom dat hierdie nie my eerste kennismaking met ‘n fenomeen soos dié was nie, en ons begin mekaar die standaard uitvra van “Wat doen jy, waar kom jy vandaan, hoe lank is jy al op die eiland” vra. Cooldude is toe die enigste local Reunionese persoon daar, en ons begin lekker gesels oor werk, oor Suid Afrika en oor “Dodo”, die local bier.

Na die party uitgesterf het en almal bed toe is, het ek kamer toe gestap en myself verwonder oor die feit dat Cooldude waarskynlik nie met my sou begin praat het as ek nie die vuurdoop deurgemaak het nie. Ek het respek afgedwing, en is daardeur nou ‘n volwaardige lid van die vloer se establishment. Ai, die mensdom darem.

More hou nog meer van die administratiewe rondhardloop en taalverwante gesukkel in, maar dis ok. More is maar nog net dag 3. En ek dink ek maak goeie vordering...

Die Réunion Chronicles 01 - "Aan die begin..."

2006-07-12T14:12:00.001+02:00

9 Julie 2006

Die avontuur het begin!

Ek sit in ‘n vliegtuig en kyk hoe die ooskus van Mosambiek stadig hier links van my verby gly. Die vliegtuig vat my oos, na die eksotiese waters van die Indiese Oseaan. Na ‘n spikkel in die see wat deur sy bewoners genoem word “Ille Intense”. Na die eiland van Réunion. Réunion lê net onder die Steenbokskeerkring, tussen Mauritius (‘n klipgooi na die ooste) en Madagaskar (‘n moerse impressive klipgooi na die weste). Wat ek weet van die eiland kom uit boeke uit, so laat ek nie nou hier praat van dinge wat ek niks van weet nie. In The Lord of the Rings sê Gandalf the Grey vir Grima Wormtonge “A wise man speaks only of that of which he knows.” So laat ek my dan eerder wys hou en praat oor myself aangesien ek immers die hoofkarakter in hierdie avontuur is, en ek darem wel ‘n ding of twee van myself af weet.

Ek weet ek het ‘n beurs gekry om by die Universiteit van Réunion Eiland ‘n doktorsgraad te doen wat op hierdie stadium dreig om my te verswelg in sy omvang en in my onkunde. Ek weet ek gaan totaal en al screwed wees op die eiland, aangesien almal Frans praat en ek kwansuis nie. En ek weet dat die Coke wat ek netnou gedrink het, en al die water waaroor ek nou vlieg maak dat ek moet piepie. That said, kan ek nie wag om op die eiland te kom nie. Ek kan nie wag vir die baguettes en die kaas en die koffie van die eiland se Franse heritage nie. Ek kan nie wag vir die spices en die vanilla en die kerries en die seekos van die eiland se Creole bevolking nie. Ek sien uit na die musiek, die dans, die kultuur en die vibrancy van die eiland en sy hoofstad, St Denis, waar ek gaan bly. Oooee, en ek sien kinderlik uit na die eiland se mees prominente feature : die 3km hoë aktiewe vulkaan, Piton de la Fournaise. Ek weet, ek weet, niemand kan my aantrekking tot die vuurspuwende berg verstaan nie. Julle hoef nie! Laat my dit net geniet! (En bid saam met my dat hy sal erupt in die 5 maande terwyl ek daar gaan wees – hy is immers overdue vir ‘n uitbarsting…).

Kan ek net op hierdie punt noem dat as die kos op Air Austral enigiets is om op te gaan, my verblyf in Réunion baie aangenaam gaan wees: ons het vroëer klein happies geroosterde brood met onder andere gerookte ham en olive tapenade, brie en biltong, en blaarslaai gehad met ‘n druppel kaviaar en ‘n shrimp vir voorgereg. Nou het ek sopas lunch gekry en dit bestaan uit ‘n pastaslaai met olyfolie en sundried tomatoes, twee Franse sesame rolls met botter en cheddar en brie, lamsvleis met rys, boontjies, ertjies en patty-pans, wheat crackers, en koffie-kaaskoek met ‘n aarbei en ‘n mint chocolate vir dessert. Dit alles fraai verpak kompleet met ‘n fake blommetjie en al! So ek gaan nou eers eet !

------------------------------

Ek is nie ‘n groot voorstander van kla nie. Sure, as my “medium rare” steak droog genoeg kom om die Kaspiese See op te spons sal ek dalk kla, maar sekere mense leef in ‘n konstante toestand van kla-gereedheid. Reg om oor alles en almal te moan. Ek is nie een van daardie mense nie, maar ek voel ‘n joernalistieke verpligting om die waarheid te praat oor die lunch wat ek sopas gehad het.

(Ons vlieg nou oor die weskus van Madagaskar met stunning koraal riwwe en sandbanke en lagunes, en ‘n son wat koper-rooi agter ons ondergaan en die hele horison skakeer tussen peach en blou…)

Sien, na ek dit ervaar het is ek glad nie meer lus vir kla nie. Dit was net te mooi. Suffice to say dat die vleis taai was, die groente rou en die brie vrot. Andersins was alles baie aangenaam. Ai, kyk daai son darem.

------------------------------

Ek is nou totaal en al betower deur ‘n onbeskryflike sonsondergang oor Madagaskar met donkerte wat val om helder oranje veldbrande op die donker land te onthul. Met daardie prentjie in my kop gaan ek nou vir eers groet. Die horison rol nader, en met dit, my volgende 5 maande van avontuur in die Indiese Oseaan…

A bientot!

Crystal Pools

2005-11-29T19:49:00.002+02:00

“Hi, ek en mense in die huis en ander wil Sondag Crystal Pools toe gaan. Vir Phlip ook genooi. Jy lus? Wil so 9h ry en 4h terug.”

So kom die sms vrydagaand van Kameraad Cobus af. Ja, dink ek, what the hell…klink lekker. Ek herinner Cobus daaraan dat SuperJaco nog bietjie herstel van die griep wat hy gehad het, en vra hoe vêr se stap dit is na die poele toe.

“Nee man, dis rustig…seker so halfuur se stap…jy sal fine wees.” verbreek Cobus die negende gebod. Salig onbewus van sy sonde pak ek sondagoggend my rugsak te midde van die orkaangeteisterde rampgebied wat my woonstel na die vorige aand se gebraai en gekuier is. Behalwe vir die gewone bestanddele soos swembroek, hoed en handdoek, meng ek ‘n ekstra onderbroek en hemp, ‘n asmapompie en twee biere in. Mens weet nooit.

Ek tel vir Phlip by sy huis op en soos kranige hunter-gatherers sak ons neer op BP om ons rantsoene vir die dag plat te trek. Ek keer ‘n pak chips en ‘n paar rolls aan, en lê ‘n hinderlaag vir ‘n bottel Valpré. Op pad na die till kom ‘n pepper steak pie ook sy moses teë. Ek sien hoe Phlip roerloos gefokus staan op ‘n paar Energy Bars en dink “Gmpf…energy bars is vir wussies. Chiprolls, nou daar is koningskos.”. Teen die tyd dat ons by Cobus se huis kom en saam met die klomp vreemde mense in die kar klim, is dit lank nie meer 9uur nie…

Êrens tussen die Strand en Gordonsbaai het die pepper steak pie gesneuwel. Maar ons maak goeie vordering, en voor jy kan sê “mes” is ons by ons bestemming. Almal skuifel die inhoude van hulle rugsakke reg, en besmadder hulleself met sunblock. Ons is reg. Skielik uiter iemand ‘n kreet, en soos ‘n onverbiddelike voorspooksel, ‘n verdorwe maaksel uit die onderwêreld, kom ‘n donker mannetjie bobbejaan deur die karre na ons toe aangestap. Nou SuperJaco het al genoeg National Geographic en Animal Planet gekyk om te weet hoe bobbejaanmannetjies mekaar uitdaag deur mekaar in die oë te kyk en hulle wenkbroue vir mekaar te lig. So toe hierdie kees my koud staar en doelgerig rondom my begin sirkel het ek geweet: nothing good can come of this. Die groep trippel rond soos ‘n verbouereerde trop springbokke, en terwyl die swart gevaar soos ‘n witdood om my spiraal let ek op dat sy aandag nie soveel op my, as op die welverdiende sak BP rantsoene in my hand gevestig is nie. Nou laat daar nie gesê word dat SuperJaco nie mededeelsaam is nie, maar wragtag, ‘n bobbejaan? I think not. Die groep maak aanstaltes om stilweg die bobbejaan te ontglip, en op die laaste oomblik maak die bobbejaan sy strategiese skuif. Soos in ‘n slow motion sequence in Mission Impossible sien ek hoe sy voete oor mekaar beweeg…gerigte trëe…sy hand strek uit…this is it… In ‘n splitsekonde is dit dier teen dier, en soos die rou kreet my keel ontsnap word die prys wat hy soek sy ondergang: dit word ‘n wapen. Die wit sak maak ‘n glimmende kurwe deur die lug, maar die swaai van my arm het nog nie skouer hoogte bereik nie of kees blaas die aftog. Wie van ons groter geskrik het weet ek vandag nog nie, maar soos hy my van die dak van die kar af aangegluur het, is ek seker hy het gedink: “I could have taken him”. En hy kon.

Niks soos ‘n bietjie adrenalien om ‘n huppel in jou stap te sit nie, en nie seker of ons na iets toe loop, of weg van iets loop nie, lê ons die rieme neer die kloof in. Die omgewing is pragtig, die berge is majestueus en die stap is lekker. Vir so 10 minute. SuperJaco het ‘n vreemde tweespalt binne in hom. Soveel soos dit hom behaag om op hoë plekke te staan, om uit te kyk oor die wêreld, soveel verkneuter hy homself nie juis daaraan om opdraend te loop nie. Dis ‘n ou tweespalt. Ek onthou die vele male se marteling teen die Drakensberge op, die struwweling in die Jonkershoek vallei op, die foltering van Tafelberg, selfs die pyn van Duin 7. Net om taks bo te staan en beloon te word met ‘n eenheid met die wêreld en alles daarin, met die sensasie dat alles in die wêreld ewe skielig reg is, met vrede. Bloedgekoopte vrede, maar vrede nietemin. En hierdie sondag was geen uitsondering. Binnekort vervloek ek die son, die klippe, Cobus. Ek smag vir die berge om op my te val en die heuwels om my te bedek, maar die soete verlossing van sterfte kom nie. Ek maak nou en dan die verskoning dat ek stop om ‘n foto te neem, maar al wat dit bereik, is dat die ou agter my my konstant uitvra oor my kamera terwyl ons stap. Ek kwaak onsamehangende antwoorde op sy vrae en kan nie eers genoeg asem bymekaarskraap om te sê “Fok, laat my net sterf in vrede!” nie. Soos die opdraend en die son genadeloos die krag uit my tap, migreer ek stelselmatig en strompelend na die agterkant van die groep. Ek hoor in ‘n wasige droom hoe Cobus êrens kommentaar lêwer op hoe perfek ‘n dag dit is…

Iewers raak ek bewus dat Phlip êrens naby my is. Die res van die groep het verdwyn in die sonspieëling. My laaste bietjie waardigheid verlaat my saam met my laaste bietjie krag, en ek gaan sit in die pad, gereed om my gees oor te gee. Ek dink aan al die besluite wat ek al in my lewe gemaak het, en ek vind geen troos in die wete dat hulle almal saamgewerk het om my nou hier in die stof te besorg nie. Ek prewel iets van siek gewees, iets van my bene. Ek wikkel die waterbottel los uit my sak en drink, maar besef ek is nie regtig dors nie. Dan, soos ‘n flikker van hoop in die sonlig verskyn daar ‘n Energy Bar in Phlip se hand. Die ironie gaan my nie verby nie, en ek dink terug aan die ewigheid gelede toe ons in BP gestaan het. Die skuldgevoel oor my neersien op sy keuse van stapkos is die enigste ding wat veroorsaak dat ek nie sy hele gesmelte pienk Energy Bar verorber het nie, maar net die helfte daarvan.

Teen al my verwagtinge in het daar mettertyd lewe na my toe teruggekeer, en ek het myself baie onwillig gedwing om op te staan. Die rugsak is geskouer, Phlip is hartelik bedank vir sy geduld, en die pad is weer gevat. Energy Bars is nie egter nie koubare kernkrag nie, en daar was nog ‘n paar swak oomblikke voor ek bekende stemme en ‘n waterval gehoor het. ‘n Laaste strompeling teen ‘n rots af bring ons by die gesogte poele uit, net betyds vir my om Cobus te hoor sê: “Jaco en Phlip? Hulle is so bietjie agter ons.” Ek ontluik tussen die klippe deur met ‘n triomfantlike “Nie so ver agter nie”, maar voel nie die manhaftigheid agter my woorde nie…

Weereens is die lewe goed, en die vrede vind my. Die negende gebod is egter ook weereens verbrokkel deur Cobus se: “Nee wat, die water is glad nie so koud nie, dis lekker!”. Ek maak ‘n mental note aangaande Cobus, en skuifel voetjie vir voetjie dieper die ysige bergwater in. ‘n Vervrissende swem en bietjie bak in die son en dinge is goed. Ek drink my bier skaamteloos vinnig en konstrueer voortreflike chiprolls terwyl Phlip die wêreld betrag van sy klip af. Ons kuier die middag om, en ek het net my laaste smaaklike happie gevat toe Phlip my nader roep en wys na die oorkant van die poel wat onder ons lê. “Nou dít is ‘n groot bobbejaan” merk hy droog op. Die ondier se pels waai in glimmende, golwende vlae soos hy teen die rots afhobbel. Die mense aan die oorkant van die poel lê met hoede oor die oë, en is salig onbewus van die reuse dier agter hulle wat hul sakke deursoek. Eers toe hy regs langs hulle kom vroetel, vlieg hulle met groot bohaai op. Ons vind dit alles natuurlik vreeslik vermaaklik. Totdat iemand ons wys daarop dat die bobbejaan besig is om van rots na rots die bult uit te klim. So haastig en so lastig, reguit na ons toe. Ons stel Saad as brandwag aan en rus hom toe met projektiele in die vorm van dun stokkies en selfmoord-klein klippe. Hy hou ons op hoogte van die vyand se koördinate terwyl almal hul sakke stop, skoene soek en kos probeer wegsteek. Almal het hul laaste dingetjies bymekaar geraap toe die bobbejaan deur ons eerste linie breek: die arme mense langs ons. Sonder formaliteite besnuffel die gedierte ‘n maer meisie in ‘n pienk bikini se sak en sy is glad nie beïndruk nie. Ons laat nie op ons wag nie, en Saad skep ‘n skynbeweging met ‘n piesangskil. Dit koop vir ons genoeg tyd om ons rûe op Crystal Pools te draai en die bobbejaan iemand anders se probleem te maak…

Die enigste goeie eienskap van ‘n opdraend is dat jy net 180º hoef te draai vir hom om ‘n afdraend te word. Ek is vrolik terwyl ek terugstap, maar kan nie help om te wonder na hoe broos die beskawing is wat ons as Homo Sapiens in ons dominansie hier kom daarstel het nie. Tien mense, tien “ultimate predators”. En al wat dit vat om ons in vrees te laat spaander is een bobbejaan. Ons pad terug kan natuurlik nie sonder voorval wees nie, dit sal net te maklik wees. Die mal gegil van ‘n bobbejaankleintjie op in die kloof word geantwoord deur die verwoede geblaf van ‘n veel groter bobbejaan tussen die klippe bo ons. ‘n Swart gevaarte skiet by ons verby, kloof op, en ons trek laer. Daar is nou ewe skielik ‘n trop ontstelde bobbejane wat ons pad versper. Ons verlaat die pad en hou bosberaad in die skaduwee van ‘n groot stuk sandsteen. Ek het nog nooit soveel bobbejaankundiges in een geselskap gesien nie. Hoe dit ook al sy, terwyl iemand ‘n ongewilde voorstel maak wat bundu-bashing insluit, maak die trop hul opwagting. Hulle steur hulle egter nie veel aan ons nie, en syker rustig verby ons, terug na die poele toe. ‘n Brawe man neem die voortou en ons val weer in die pad. Nie ver nie of ons kom op ‘n bewende klompie stappers af wat ons amper stenig in die vrees dat ons bobbejane is. Die bobbejaankundiges deel hulle eindelose wysheid rakende die stappe wat geneem moet word in geval van bobbejaan, en ons betree die pylvak. Binnekort sprei die blou see voor ons uit, en ons keer terug na ons (bobbejaanvrye) parkeerplekke.

‘n Coke in die Strand is die enigste noemenswaardige deel van die rit terug Stellenbosch toe. Ek laai vir Phlip af en betree die koelte van my huis. ‘n Welvoldane saligheid sak oor my toe terwyl ek my skoene uittrek, ‘n ryp Brie kaas uit die yskas uithaal, en die televisie aansit. Ek kyk Survivor en ek weet, eendag sal ek maar net weer teen een of ander godverlate berg opsukkel, om bo te kom en dit nie so Godverlate te vind nie.

29 November 2005

Die gogga

2005-09-26T14:36:00.002+02:00

Daaris’ngoggaopmyspacebar.
Ekwondernouwatsoekhydaar.
Hyskuifelregsenskuifellinks.
Hyfnuikmytikvermoë,hyissoslinks.
Salekmet’nallemintigespasiejouverwoes?
Ofsalekmaarheeltydrondomjoumoetkoes?
Gaantogwegjouspasiebalksaboteur!
Jydaagmyuit,mantotgogga,totglorieeneer!
Vatso! En so! Het jou! Gee oor!
Wiesoukondink,ekhetteen’ngoggaverloor…

26 September 2005

Hoogverraad

2005-08-15T11:08:00.003+02:00

Vandag is nou weer een van daai dae wat ‘n man se brein net nie inskop nie, ongeag die eindelose stroom prikkels waarmee die liggaam hom bombardeer. Dis winter op die Bos, so ‘n lekker natte. Die damme is besig om (tot die ekstase van boere en tuineienaars die boland oor) goed op te vul en daar is al heel week sneeu op Matroosberg. En dis koud, soos winters nou maar neig om te wees. Maar vanoggend, so tussen koue en donker wolke en die dreiging van reen, skiet ‘n los sonstraal so dan en wan deur ‘n kliewing in die gewelf. Dit tref die muur hier buite my kantoorvenster en skep dan in my brein (ja die einste een waarmee ons afgeskop het) ‘n wrede illusie. “Die son skyn, dus is dit warm”. Die logika hierin is min of meer so akkuraat soos die in “Alle depressielyers drink water, dus lei water tot depressie”. Maar o nee, moenie glo dat SuperJaco se brein vir een oomblik afstand doen van die illusie nie. “Dis warm” glo dit. Die beurende bietjie kwik wat daar aan die onderkant van my termometer lê oortuig dit nie. Die mense in warm baadjies en beanies word geignoreer. “Dis warm”.

Nog iemand stap in die gang by my verby en vra “Kry jy nie koud met daai kort moue nie?”. “Ja, dêmmit! JA!” wil ek sê!

Maar watter sin maak dit dan nou?

15 Augustus 2005